بودند كه اعلام اطاعت و تبعيّت كردند:
«فَلَمَّا احَسَّ عِيسى‌ مِنْهُمُ الْكُفْرَ قالَ مَنْ انْصارى الَى اللَّهِ قالَ الْحَوارِيُّونَ نَحْنُ انْصارُ اللَّهِ امَنَّا بِاللَّهِ وَ اشْهَدْ بِانَّا مُسْلِمُونَ» «١» آن گاه كه عيسى از آنان احساس كفر و طغيان كرد، گفت: ياران من در راه خدا كيانند؟ حواريّون گفتند: ما ياران (دين) خداييم؛ به خدا ايمان آورديم و گواه باش كه تسليم او هستيم.
«حوارىّ» از كلمه «حَوَر» گرفته شده، به معناى سفيدى خالص و شديد است. طريحى در وجه تسميه حواريين نوشته است آن‌ها لباس‌هاى كثيف و آلوده را تميز كرده، سفيد و پاكيزه مى‌نمودند. «٢» از امام رضا عليه السلام در اين باره سؤال شد. ايشان فرمودند:
امّا از نظر مردم (عامّه) به اين دليل بوده كه ياران آن جناب، شغل لباسشويى داشته‌اند و لباس‌ها را- با شستن- از آلودگى پاك و تميز مى‌كردند و كلمه حوارى، مشتق از «الخُبز الحوار: نان سفيد» است؛ امّا از نظر ما آنان را به اين نام خواندند، چون نَفْس خويش را از شرك و آلودگى، خالص و پاك كرده، مردم را نيز با وعظ و تذكّر از آلودگى‌هاى گناه، پاك مى‌ساختند. «٣» تعداد حواريين بنابر نقلى، دوازده نفر بوده است. «٤»