خواص جامعه كه عوام را در پى خود دارند، نسبت به مسائل و وقائع حساس باشند و حاكمان و مردم را به نيكى دعوت كنند و در مقابل زشتى‌ها موضع بگيرند، جامه به فلاح و سعادت مى‌رسد و به عكس، اگر خواص عالم و آگاه در انجام اين وظيفه به دلايل مختلف سستى بورزند، زمينه گسترش فساد در جامعه حاصل مى‌شود و در مدتى كوتاه، فساد تار و پود جامعه را مى‌گيرد.
«لَتَأْمُرُنَّ بِالْمَعْرُوفِ وَ لَتَنْهُنَّ عِنَ الْمُنْكَرِ اوْ لَيَسْتَعْمِلَنَّ عَلَيْكُمْ شِرارُكُمْ» «١» يا امر به معروف و نهى از منكر مى‌كنيد و يا (در اثر ترك آن) اشرار شما بر شما مسلط مى‌شوند.
معلوم است كه وقتى اشرار حاكميت جامعه را به دست بگيرند فساد انتشار يافته و ديگر هيچ جايى براى نيكان و نيكى نخواهند گذارد؛ و البته كه مسؤوليت شكست حق و حاكم شدن باطل در چنين وضعيتى برعهده خواصى است كه به وظيفه خود عمل نكرده‌اند.
حارث بن مغيره مى‌گويد: امام صادق عليه السلام يك شب در راه مدينه مرا ديد و فرمود:
«اما لَيُحْمَلَنَّ ذُنُوبُ سُفَهائِكُمْ عَلى‌ عُلَمائِكُمْ» آگاه باشيد حتماً گناه نادانان شما بر دانايانتان بار خواهد شد.
پس از آن كه حضرت عبور كرد، دوباره خدمت ايشان رسيدم و