دور افتاده، برخى نگران و سركوب شده، گروهى زير فشار دم فرو بسته و بعضى دعوت گران مخلص و فرياد گران دل سوخته‌اند. آرى اينان آتش‌هايى هستند در زير خاكستر تقيه، كه گمنامى و خوارى فرايشان گرفته است. بدان سان كه گويى با لب‌هاى شوره زده و قلب‌هاى پاره پاره در درياى نمك فرو افتاده‌اند چنان اندرز داده‌اند كه به ستوه آمده‌اند و چنان سركوب شده‌اند كه شكوهى ندارند و چندان قربانى داده‌اند كه انگشت شمارند.
گرچه خواص اهل حق در طول تاريخ مورد آزار، شكنجه، تبعيد، تحقير و قتل بوده اند، ولى خداوند ايمان آنها را حفظ كرده و تا آخرين لحظات آنان را در كنف حمايت خود داشته و از شر دشمنشان نجاتشان داده است.
در سوره مؤمن بعد از بيان مجاهدت «مؤمن آل فرعون» در دفاع عقلانى از حضرت موسى عليه السلام و دعوت قوم فرعون به پيروى از موسى عليه السلام از زبان آن مؤمن مى‌گويد:
«فَسَتَذْكُرُونَ ما اقُولُ لَكُمْ وَ افَوِّضُ امْرى‌ الَى اللَّهِ انَّ اللَّهَ بَصيرٌ بِالْعَبادِ» به زودى آنچه را به شما مى‌گويم به ياد خواهيد آورد و من كار خويش را به خدا مى‌سپارم چه اينكه خدا به [حال و مصلحت‌] بندگان خويش بيناست.
بعد خداوند مى‌فرمايد: