علامه طباطبايى در شرح اين آيه مى‌فرمايد كه دقت در آيه مى‌رساند كه هر چه بر عِدّه و عُدّه مسلمانان اضافه مى‌شد، از قوت روحى آنان كاسته مى‌گرديد. با پيشرفت اسلام و زياد شدن تعداد مسلمانان و به دست آمدن غنيمت‌ها، كم كم دلبستگى‌ها پيدا شد و ايمان، جان نثارى و ايثار كم رنگ گشت و اين بود ضعفى كه در مسلمانان حاصل گرديد و توان آنان را كاهش داد. «١» متأسفانه بعد از پيامبر ثروت و خوش‌گذرانى مسلمانان زياد شد و خانه‌هاى مجلّل، خدم و حشم بسيار و ... آنان را از فعاليت‌هاى انقلابى بازداشت. از اين رو است كه مى‌بينيم وقتى بسيارى از اصحاب بزرگ و انقلابى بعد از وفات رسول خدا صلى الله عليه و آله در ناز و نعمت غرق گشتند، ديگر حاضر نبودند منافع خود را به خاطر دفاع از حق به خطر بيندازند.
بزرگ‌ترين فتنه براى خواص رو آوردن دنيا به آنها است و رسول خدا صلى الله عليه و آله نيز از همين فتنه بيشترين خوف را بر امت خود داشت. دشمنان هم بر اين نقطه ضعف واقف بودند و از همين راه وارد شده و مى‌شوند.
ابن ابى الحديد در بيان وقايع زمان خلافت على عليه السلام مى‌نويسد:
وقتى امام با اصرار مسلمانان بيعت را پذيرفت، بر منبر رفت و سياست اجرايى خويش مبنى بر اجراى عدالت را بخصوص در بُعد اقتصادى اعلام فرمود. همين اولين سخنرانى امام به مذاق بسيارى خوش نيامد و سخن‌هاى در گوشى شروع شد. روز بعد، با عدالت عملى على عليه السلام مواجه شدند كه در تقسيم بيت‌المال به همه يكسان عطا