قُلْ هاتُوا بُرْهانَكُمْ انْ كُنْتُمْ صادِقينَ» «١» گويند: جز يهوديان و نصارا كسى وارد بهشت نمى‌شود. اينها خوش خيالى آنان است؛ بگو: دليل قاطع خود را ارائه دهيد اگر راست مى‌گوييد.
«وَ مِنْهُمْ مَنْ انْ تَأْمَنْهُ بِدينارٍ لا يُؤَدِّهِ الَيْكَ الَّا ما دُمْتَ عَلَيْهِ قائِماً ذلِكَ بِانَّهُمْ قالُوا لَيْسَ عَلَيْنا فِى الْامِّيّينَ سَبيلٌ» «٢» و بعضى اهل كتاب را اگر دينارى امانت دهى، آن را به تو بر نخواهد گرداند مگر اينكه براى گرفتن آن سماجت به خرج دهى. اين اخلاق آنان نتيجه آن است كه گويند: غير اهل كتاب و امّى‌ها بر زيان ما راهى ندارند (و اگر حق آنان را خورديم، عقاب ندارد).
ما مسلمانان بايد از اين آيات عبرت بگيريم و با پافشارى بر اصول محكم و استوار عقلى، خود را از درافتادن به وادى امانى و خوش خيالى‌ها در امان بداريم. متأسفانه در صدر اسلام، بعد از پيروزى در جنگ بدر، گروهى از مسلمانان نيز گرفتار اين خوش‌خيالى و آمال توهمى شدند و گمان كردند كه چون به پيامبر ايمان آورده‌اند و دين حق را پذيرفته‌اند، ديگر بايد در همه صحنه‌ها پيروز باشند و دشمنانشان هميشه بايد آماج تيرهاى غيبى گردند و وقتى در احد شكست خوردند، در حقانيت دين، شك كردند:
يُخْفُونَ فى‌ انْفُسِهِمْ ما لا يُبْدُونَ لَكَ يَقُولُونَ لَوْ كانَ لَنا مِنَ الْامْرِ