«انَّ حَديثَنا صَعْبٌ مُسْتَصْعَبٌ لا يَعْقِلُهُ الَّا الْعالِمُونَ» «١» سخن ما سخت و مشكل است و جز عالمان، عمق و معناى دقيق آن را نمى‌فهمند.
٢- انتخابگرند گرچه در بين خواص- نيز- برخى هدايت شده و برخى گمراه هستند ولى هر دو صنف، آگاهانه راه هدايت يا گمراهى را پيش گرفته‌اند. آنان سخن حق را شنيده و فهميده‌اند و در مقابل آن تسليم شده يا عناد ورزيده‌اند.
قرآن در مورد اين ويژگى آنان مى‌فرمايد:
«مَا اخْتَلَفَ الَّذينَ اوتُوا الْكِتابَ الَّا مِنْ بَعْدِ ما جاءَتْهُمُ الْعِلْمُ» «٢» صاحبان كتاب، اختلاف نورزيدند، مگر بعد از آن كه علم براى آنان (حاصل) آمد.
در مناظره حضرت ابراهيم عليه السلام با بت پرستان، آن گاه كه حضرت، مشركان را به بت بزرگ ارجاع داد، آن‌ها دريافتند آن بت، همچون جمادات ديگر، توان سخن گفتن يا شنيدن را ندارد و چنين وجودى را شايستگى خدايى نيست و عبادت آن ظلم است. با وجود اين، آگاهانه بر اين ظلم و كفر پاى فشردند: