٢- اولوا العلم (عالمان ربّانى)
«علم» از ديدگاه اسلام و قرآن، آن بينش و فهمى است كه انسان را به خدا نزديك كند و او را در پيمودن مسير عبوديّت و بندگى، يارى دهد و آنچه عكس اين نتيجه را دهد «جهل» است.
«بِالْعِلْمِ يُطاعُ اللَّهُ وَ يُعْبَدُ وَ بِالْعِلْمِ يُعْرَفُ اللَّهُ وَ يُوَحَّدُ» «١» علم، آن چيزى است كه خدا را به انسان مى‌شناساند و يگانگى‌اش را گواهى مى‌دهد و آدمى را به سوى اطاعت و عبوديّت، رهنمون مى‌گردد.
و امّا راه رسيدن به آن، تهذيب، تزكيه نفس و جهاد اكبر است تا زمينه لازم، حاصل آيد و اين موهبت عظيم از جانب حق تعالى به قلب انسان، افاضه گردد.
امام صادق عليه السلام فرمود:
«لَيْسَ الْعِلْمُ بِالتَّعَلُّمِ، انَّما هُوَ نُورٌ يَقَعُ فى‌ قَلْبِ مَنْ يُريدُ اللَّهُ تَبارَكَ وَ تَعالى‌ انْ يَهْدِيَهُ» «٢» علم با تعلّم به دست نمى‌آيد، بلكه نورى است كه در قلب هر كس كه خدا هدايتش را اراده كند، واقع مى‌شود.
انسان‌هاى موحّد و پاك سرشتى كه تسليم حق هستند و از جانب خداوند به آنان روشن ضميرى و حق‌بينى عطا شده، در لسان قرآن «اولواالعلم» نام گرفته، در كنار خداوند و ملائك، شهادت دهنده توحيدند: