گرچه در قرآن اين لفظ جز بر اصحاب مخلص و خواصّ محدود حضرت عيسى عليه السلام اطلاق نشده، امّا در عرف و روايات بر گروهى خاص، از جمله اصحاب خاص و برگزيده امامان معصوم عليهم السلام نيز اطلاق گرديده است. در روايتى آمده است، در روز قيامت، منادى ندا مى‌كند:
حواريين رسول خدا صلى الله عليه و آله كه بر عهد با ايشان سلوك كردند و هيچ گاه پيمان نشكستند، كجايند؟ پس سلمان، مقداد و ابوذر برمى‌خيزند. آنگاه ندا مى‌دهند: حواريين على بن ابى‌طالب عليه السلام، وصىّ رسول خدا صلى الله عليه و آله كجايند؟ در اجابت به اين ندا، عَمْرو بن حَمِق خزاعى، محمّد بن ابى بكر، ميثم تمّار و اويس قرنى برمى خيزند و وقتى حواريين امام حسن عليه السلام فراخوانده مى‌شوند، سفيان بن ابى ليلى هَمْدانى و حُذيفه بن اسيد غفارى، برمى‌خيزند. شهداى كربلا در اجابت نداى «كجايند حواريين حسين بن على عليه السلام»؟ قيام مى‌كنند و جُبَير بن مطعم، يحيى بن ام طويل، ابو خالد كابلى و سعيد بن مسيّب به عنوان حواريين على بن حسين عليه السلام، ندا را اجابت مى‌كند و عبداللَّه بن شريك عامرى، زراة بن اعين، بريد بن معاويه عجلى، محمّد بن مسلم ثقفى، ليث مرادى، عبداللّه بن ابى يعفور، عامر بن عبداللّه بن جذاعه، حجر بن زائده و حمران بن اعْين به عنوان حواريين امام باقر و امام صادق عليهما السلام نداى منادى را اجابت مى‌كنند و برمى‌خيزند. «١»