كنندگان است. عوام خوب كه با تبعيت صحيح موجب اوج گرفتن فضايل گشته و خواص حق را اعتلا داده‌اند، پاداش اين اوج دادن را در نامه خود مى‌يابند و عوام بد كه با تبعيت از ظالمان سبب افول حق و اوج گرفتن باطل شده‌اند، علاوه بر كيفر اعمال خود، كيفر اين رونق گرفتن ظلم را مى‌چشند. از اين رو قرآن كريم مى‌فرمايد:
«كُلَّما دَخَلَتْ امَّةٌ لَعَنَتْ اخْتَها حَتَّى اذَا ادَّارَكُوا فيها جَميعاً قالَتْ اخْريهُمْ لِاولهُمْ رَبَّنا هؤُلاءِ اضَلُّونا فَاتِهِمْ عَذاباً ضِعْفاً مِنَ النَّارِ قالَ لِكُلٍّ ضِعْفٌ وَ لكِنْ لا تَعْلَمُونَ» «١» هر گروهى كه داخل جهنم مى‌شود، گروه ديگر را لعن مى‌كند تا اينكه همگى در جهنم اجتماع مى‌كنند پس آخرى‌ها راجع به اولى‌ها گويند:
خدايا اينان ما را گمراه كردند پس آنان را عذاب مضاعف ده. خداوند مى‌فرمايد: همگى شما را عذاب مضاعف دهم و لكن نمى‌دانيد.
از آنجا كه اضلال و گمراه‌گرى خواص بد، اثر بسيار وسيعترى دارد، عذاب آنها نيز نسبت به عذاب عوام بد بسيار بيشتر است.
همچنان كه پاداش خواص خوب نيز با پاداش عوام خوب قابل مقايسه نمى‌باشد.
در روايتى از امام باقر عليه السلام چنين رسيده است:
«مَنْ سَنَّ سُنَّةَ هُدىً كانَ لَهُ اجْرٌ مِثْلُ اجْرِ مَنْ عَمِلَ بِذلِكَ مِنْ غَيْرِ انْ يَنْقُصَ مِنْ اجُورِهِمْ شَىْ‌ءٌ وَ ايُّما عَبْدٍ مِنْ عِبادِ اللَّهِ سَنَ‌