مى‌كنند، همواره در معرض ظلم، شكنجه و قتل از سوى مستكبران، ظالمان و خواص بد، هستند.
وجود اين خواص براى كسانى كه مردم را بنده خويش مى‌خواهند، چون خارى در چشم است.
امام على عليه السلام در بيانى اصحاب دنيا را به چهار دسته تقسيم مى‌كند:
الف- عوام دنياخواه ناتوان و بدون امكانات.
ب- كسانى كه تمام امكانات خود را در خدمت دنيا خواهى گرفته‌اند و علناً و بدون مجامله به دنبال به دست آوردن دنيا مى‌تازند.
ج- كسانى كه از راه زهد و ريا دنبال دنيا هستند.
د- كسانى كه وسيله‌اى براى كسب دنيا ندارند و زهد نمايى اختيار كرده‌اند.
بعد ايشان مى‌فرمايد:
«وَ بَقى‌ رِجالٌ غَضَّ ابْصارَهُمْ ذِكْرُ الْمَرْجَعِ وَ اراقَ دُمُوعَهُمْ خَوْفُ الَمحْشَرِ فَهُمْ بَيْنَ شَريدٍ نادٍّ وَ خائِفٍ مَقْمُوعٍ وَ ساكِتٍ مَكْعُومٍ وَداعٍ مُخْلِصٍ وَثْكَلانَ مُوجَعٍ قَدْ اخْمَلَتْهُمُ التَّقِيَّةُ وَ شَمَلَتْهُمُ الذِّلَّةُ فَهُمْ فى‌ بَحْرٍ اجاجٍ افْواهُهُمْ ضامِزَةٌ وَ قُلُوبُهُمْ قَرِحَةٌ قَدْ وَعَظُوا حَتَّى مَلُّوا وَ قُهِرُوا حَتَّى ذَلُّوا وَ قُتِلُوا حَتَّى قَلُّوا» «١» در اين ميان گروه انگشت شمارى هستد كه ياد معاد و هنگامه بازگشت چشمهايشان را بر همه چيز فرو بسته است و هول محشر، ريزش اشك‌هاشان را افزون و افزون‌تر كرده است. شمارى از آنان آواره و