بيشتراعضاى اين‌گروه‌ها، جوانان مسلمان وپرشورى بودندكه‌برخاسته از طبقات مختلف‌مردم ازجمله دانشجويان، دانش‌آموزان وكارگران بودند.
گستره فعاليت اين گروه‌هاى از زندان رژيم شا جريان شناسى ٦٣ ب) علل انحلال ص : ٥٧ ه (امت واحده)، تا خارج از كشور (توحيدى خلق) و از تهران و اطراف آن (فلاح و بدر)، تا استان‌هاى جنوبى خوزستان و كرمان (موحدين) و يا اصفهان و تهران (صف) را در بر مى‌گرفت. بيشتر اين گروه‌ها داراى ايدئولوژى اسلامى و از نزديك در ارتباط با رهبرى نهضتِ اسلامى، يعنى امام خمينى (ره) بودند. «١» وجود مشتركاتى مانند اعتقاد به تشكيل حكومت اسلامى، رهبرى امام خمينى (ره)، مبارزه مسلحانه عليه رژيم شاه و مخالفت با سازمان مجاهدين خلق به دليل گرايش به ماركسيسم از يك سو و تأكيد امام خمينى (ره) پس از پيروزى انقلاب مبنى بر وحدت گروه‌هاى مبارزه از سوى ديگر، سبب گرديد كه اين هفت گروه به‌علاوه اعضاى فعّالِ مسلمانِ جدا شده از سازمان مجاهدين خلق، در هفتم فروردين ١٣٥٨ ه. ش.
سازمان مجاهدين انقلاب اسلامى را تشكيل دهند. «٢» سازمان مجاهدين انقلاب اسلامى، اولين گروه منسجم سازمان يافته پس از پيروزى انقلاب اسلامى بود. برخى از اعضاى اين سازمان در تشكيل سپاه، كميته انقلاب اسلامى، مبارزه با گروه فرقان، مبارزه با ضد انقلاب و همكارى در جهت افشا و خنثى سازى توطئه كودتاى نوژه نقش مؤثر داشتند. «٣»