و عده‌اى ديگر هم آن را حزب رئيس جمهور، نخست وزير و رئيس مجلس مى‌دانستند. اين مسائل سبب شد كه ذهنيت منفى عليه حزب در جامعه ايجاد شود. در هر صورت، علل توقف فعّاليّت و انحلال حزب به دو دسته درون حزبى و برون حزبى تقسيم مى‌شوند. «١» علل درون حزبى: اين علل عبارت‌اند از:
١- عدم سازماندهى و آموزش منظم ايدئولوژى و سياسى به دليل گستردگى بى رويه دفاتر و افزايش نيروها؛ ٢- عدم فرصت كافى و حجم زياد كارها و مسؤوليت‌هاى رهبران آن؛ ٣- عدم دقت در عضوگيرى، ثبت نام و هزينه‌هاى زياد. «٢» علل برون حزبى: مهم‌ترين علت برون حزبى، نارضايتى امام خمينى (ره) از رويه حزب بود؛ زيرا ايشان افزون بر اين كه مخالف گسترش تشكيلات حزب در سراسر كشور و حزبى شدن ائمه جمعه و جماعات بودند، از بعضى رفتارهاى حزب كه سبب تفرقه بين نيروهاى معتقد به اسلام فقاهتى مى‌شد، ناخشنود بودند و بر اتحاد حزب با همه نيروهاى مسلمان تأكيد مى‌كردند. «٣» علاوه بر اينها، مشكلات اقتصادى- اجتماعى به وجود آمده در كشور، باعث شد كه در حزب سه ديدگاه چپ، راست و ميانه شكل بگيرد. اين مسأله نيز به انسجام حزبى لطمه مى‌زد و در نتيجه، در تاريخ‌