خواه و هواخواه ملّيت و قوميت خود، و ناسيوناليسم به معناى ملّت خواهى، ملّيت خواهى و تعّصب ملى است. «١» ناسيوناليسم از نظر اصطلاحى به معناى زير به كار رفته است:
١- نوعى آگاهى جمعى مبنى بر متعلق دانستن خويش به يك ملت؛ كه آگاهى ملى خوانده مى‌شود.
٢- وابسته بودن افراد به يك كشور از لحاظ ويژگى‌هاى مشتركى مثل زبان، نژاد، دين و قوميت يا جريان فكرى و مرامى، گرايش به تعالى بخشيدن به‌ملت و گذشته‌ها، كيفيات، حالات، هدف‌ها وخواست‌هاى‌آن.
٣- به طور كلى اين واژه، گاهى به نهضتى كه از آزادى و استقلال يك ملت در برابر تجاوز خارجى حمايت مى‌كند، گفته مى‌شود. «٢» الف) جبهه ملى‌ نخستين و مهم‌ترين گروه كه در ايران به عنوان ملى‌گرايى تشكيل شد، جبهه ملى بود. پس از اين كه رژيم شاه و انگليس مانع ورود دكتر مصدق و آيت‌الله كاشانى به مجلس پانزدهم شدند، آن دو، دوباره براى مجلس شانزدهم در سال ١٣٢٨ ه. ش نامزد شدند. اما دوباره رژيم شاه توسط وزير دربار، عبدالحسين هژير، و با اعمال نفوذ، مانع انتخاب آنان شد. به همين دليل، حدود هجده نفر از افراد ملى‌گرا، در دربار تحصن كردند. پس از آن كه اين گروه از تحصن خود نتيجه‌اى نگرفت، در منزل دكتر مصدق اجتماع كرده، پس از مدتى، گروهى با عنوان «جبهه ملى» تشكيل شد. «٣»