تحليل انقلاب اسلامى - لطیفی پاکده، لطفعلی - الصفحة ٥٤

افزايش مدارس دينى‌ از حدود ٣٧ سال قبل از انقلاب اسلامى به تدريج تأسيس مدارس اسلامى آغاز شد. اين امر در سال‌هاى نزديك به ١٣٥٧ يك باره سرعت بسيار گرفت و همزمان ده‌ها مدرسه دينى كه دروس جديد را در كنار دروس اسلامى آموزش مى‌دادند، تأسيس گرديد. به عنوان نمونه، مى‌توان از مدارسى نظير دبيرستان علوى تهران و دبيرستان دين و دانش قم نام برد.
دبستان جعفرى شماره ١ نخستين مدرسه اسلامى بود كه بعد از شهريور ١٣٢٠ به دست شيخ عباسعلى اسلامى بنا گرديد و سپس گسترش‌يافت. از اين پس مجامع مذهبى با رويكردى جديد به مبارزه با غرب‌گرايى پرداختند و در طى چند دهه، تربيت نسلى‌تحصيل‌كرده و دين باور را وجهه همت خويش قرار دادند. كانون‌توجه اين مدارس و مؤسسان آنها، مبارزه با مفاسداخلاق غربى بود. شمار اين مدارس طى ٣٠ سال به ١٨٠ مدرسه رسيد. «١» روند تاسيس مدارس اسلامى (براى مطالعه)
شيخ عباسعلى اسلامى با سود جستن از تحصيلات در مشهد و نجف و همچنين بهره گرفتن از تجربياتى كه از به كارگيرى روشهاى جديد علمى در «مدرسه الواعظين» هند به دست آورده بود، پس از برگزارى مناظره‌ها و سخنرانى‌هايى در برمه و هندوستان و تهيه مقالات و جزواتى در اين زمينه در منزل شخصى‌اش مدرسه كوچكى دائر نمود كه تبديل به «دبستان جعفرى شماره ١» شد. اين مدرسه، سرآغاز تأسيس مدارس جامعه تعليمات اسلامى در مناطق مختلف ايران گرديد. به‌طور كلى ٣٧٥ هزار شاگرد در اين مدارس به تحصيل پرداختند كه ٥٠٠، ٦٢ نفر از آنها به سطوح بالاتر تحصيلى راه يافتند. وجهه مذهبى و تلاش‌هاى مؤسس اين مدارس، همچنين تأييد آيت‌الله بروجردى، موجب اقبال مردم به اين حركت شد.
دبيرستان علوى، دومين مدرسه اسلامى بود كه در سال ١٣٣٥ به همت علامه كرباسچيان تأسيس گرديد. در اين دبيرستان نيز كلاسهايى براى آموزش علوم جديد به طلاب داير شد.
تأسيس دبستان علوى در ١٣٤٢ و راه‌اندازى مدرسه نيكان در ٦- ١٣٤٥ نيز در چارچوب كلى اهداف مدارس دينى قرار مى‌گيرند.