تحليل انقلاب اسلامى - لطیفی پاکده، لطفعلی - الصفحة ١٠١
آدمى فقر مادى خود را از ديگران بپوشاند و ظاهر خود را آراسته نگاه دارد. به تعبير مردم، با سيلى صورت خود را سرخ نگه دارد.
معناى دوم، اين است كه آدمى آثار نعمتهاى خدا را در زندگى خويش ظاهر كند. فرضاً اگر اين توان را دارد كه خانه يا خودروى مناسبى براى خانواده تهيه كند، چنين كند و از خساست بى جا بپرهيزد. تجملگرايى به اين دو معنا پذيرفته شده و مطلوب است.
در اين باره، امام صادق عليه السلام مىفرمايد:
وقتى خدا به بندهاى نعمت مىدهد دوست دارد آن را بر او ببيند زيرا او زيباست و زيبايى را دوست دارد. «١» در آيات و روايات تأكيد شده است كه هنگام حضور در مساجد، از زينتهاى خود استفاده كنيد «٢» و نيز به آراستگى سفره، بويژه با سبزى «٣» دستور داده شده است.
تبعيض تبعيض به معناى تفاوت نيست. تفاوت امرى منطقى، ضرورى و پذيرفته شده است، اما تبعيض جايى است كه دو چيز در شرايط مساوى، از حقوق يا مجازات يكسانى برخوردار نيستند. «٤» جان كلام اينكه:
تبعيض، يعنى [اينكه] به جاى ملاحظه قابليتها، به جاى ملاحظه استحقاق، به جاى ملاحظه خدا و قانون، ملاحظه رابطهها بشود! «٥» تبعيض، پايه شوم بدبختى «٦» و از مهمترين آسيبهايى است كه موجبات نارضايتى مردم را فراهم مىسازد و عدالت را، كه مهمترين مشخصه حكومت اسلامى است، زير سؤال مىبرد. آزادىهاى سالم را تهديد مىكند و حقوق بشر اسلامى را پايمال مىسازد. تبعيض به قدرى ناپسند است كه اگر در نظامى وجود داشته باشد حكايت از ارتجاع دارد: