تحليل انقلاب اسلامى - لطیفی پاکده، لطفعلی - الصفحة ١٠٠
دين اسلام از اركان اصلى و ماهوى آن است، هر چه به دين مردم صدمه زند آسيب انقلاب اسلامى نيز هست. امام باقر (ع) در اين باره مىفرمايد:
نابودى دين مؤمن بر اثر علاقه به مال و برترى، سريعتر است از نابودى گله بىشبانى كه دو گرگ درنده از پيش و پس بر آن حملهور شوند. «١» تجملگرايى تجملگرايى به معناى اسراف و ولخرجى از آسيبهاى اجتماعى انقلاب اسلامى است. فرد تجملگرا كسى است كه از حد تعادل و شئون عرفى خود خارج شده، به اسراف، تبذير (ريخت و پاش) و چشم و هم چشمىرو آورد و كالاهايى را كه هرگز به آنها نياز ندارد خريدارى كند و يا كالاهايى را كه هنوز قابل استفاده است فقط به دليل مد روز نبودن، دور اندازد و هزينهها را بالا برد.
تجملگرايى مردم سبب تضعيف اقتصاد كشور، گسترش شكاف طبقاتى، افزايش نا امنى و رشد مشكلات خانوادگى مىشود. تجمل گرايى دولت مردان نيز چند پيامد منفى دارد.
نخست اينكه مخارج را بالا مىبرد ودولت براى تأمين اين مخارج مجبور مىشود فشارهاى مالياتى خود را افزايش دهد كه اين امر به نوبه خود موجب افزايش نارضايتى مردم مىشود.
دوم اينكه بين دولت و مردم فاصله مىاندازد و آنها ديگر درد محرومان جامعه را درك نمىكنند. سوم اينكه تحمل مصائب زندگى بر مستضعفين دشوار مىشود و ممكن است آنها را به راههاى خطا براى كسب درآمد سوق دهد. در اين باره، خداى بزرگ مىفرمايد:
اسرافكاران برادران شيطانهايند، و شيطان همواره نسبت به پروردگارش ناسپاس بوده است. (الإسراء، آيه ٢٧)
مقام معظم رهبرى مىفرمايد:
اين جانب از اينكه كسانى مىكوشند تا در ميان مردم ما رسم تجمل گرايى و اسراف و ولخرجى را شايع كنند، شديدا نگران و متاسفم. (٢/ ٩/ ١٣٦٨)
طلب زيبايى و تجمل معانى مثبتى هم دارد. از اين ميان، معناى نخست اين است كه