عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج7) - تقي زاده اکبري، علي و همکاران - الصفحة ٤١ - ٣-٢ هنر دينى و انسان آيينمند
كه ارزش آن را تعيين مىكند نه صورت عمل مىفرمايد:
شمشير على بن ابىطالب سلاماللّه عليه و فرود آوردن شمشير و به دشمن آن شمشير را ضربه زدن و او را كشتن، اين امرى است كه در همهجا واقع مىشود و بسيارى اشخاص اين اعمال را كرده و مىكنند. ارزش به اينها نيست؛ ارزش به آن است كه در قلب على بن ابىطالب چه مىگذشته است و مرتبۀ اخلاص او چه اندازه بوده است. آن مرتبۀ اخلاص است كه يك ضربت را با عبادت ثقلين، عبادت جن و انس، مقابل كرده است. [١]
آنگاه ضمن سفارش دوبارۀ رزمندگان و سالكان جوانش به اخلاص، صميمانه با دلى سوخته از آنها مىخواهد كه قدر اين نعمت و مقام را بدانند:
عزيزان من! حفظ كنيد اين نعمت را! [٢]
و با چنين تربيتى، او مجاهدينى مىسازد كه به قول حضرتش:
سنگرهاى نبرد را تبديل به مساجد و ميدانهاى جهاد را با بانگ تكبير، مهبط ملائكةاللّه نمودهاند. [٣]
و بديهى است كه در چنين ميدانهاى رزمى، جز تعبّد و سجود در برابر آن زيبايى يگانه و راز هستى، چيز ديگرى جارى نيست:
امروز شما در عبادت هستيد، مراكز شما مراكز عبادت است و همانطور كه اشخاص حول كعبه مىگردند و عبادت مىكنند، شما هم در سنگرهايتان عبادت مىكنيد. [٤]
اكنون بياييد معمارى هنرمندانۀ حضرت امام را-كه از جغرافياى غرب و جنوب، عارفانه و نازكانه، ديرى باشكوه و پاك و مطهر براى سلوك مىسازد و
[١] . همان.
[٢] . همان.
[٣] . همان، ج ١٩، ص ٤٠.
[٤] . همان، ج ٩، ص ١١٢-١١٣.