شعر گفتم و قريب ده دقيقه يا نيم ساعت. . . با حاج صادق تمرين داشتيم؛ حاج صادق هم سريع خواند و عمليات آغاز شد. سرود اين بود: «اى گردان حزب‌اللّه با رمز يا اللّه يا اللّه يا اللّه» . [١]

با استناد به خاطرات حاج صادق آهنگران و سخنان حاج آقا معلمى مى‌توان گفت كه نوحه‌خوانى ويژۀ جبهه از تلفيق سبك‌هاى سينه‌زنى دزفول، بهبهان و به‌طور كلى جنوب و با كمك رهنمودهاى حضرت امام، ريتمى تند و حماسى به خود گرفت؛ آهنگى كه رزمنده‌ها را سرشار از نيروى هجومى، همچون فرشتگان خدا شبانه بر سر دشمنان بعثى نازل مى‌كرد و فرماندهان كلاس‌ديده و باتجربۀ بعثى را در برابر جوانان و نوجوانان شانزده-هفده‌ساله به ذلّت و اسارت وامى‌داشت.

عشق، ارادت و اخلاص مدّاحان و نوحه‌خوانان، همراه با ريتم حركت‌زايى كه از مراسم جنوب گرفته مى‌شد و صداى گرم و محزونى چون صداى آهنگران و ديگر عزيزان از اين هنر رودخانه‌اى ساخته بود كه رزمندگان و بسيجيان را به درياى بزرگ خاندان عصمت و طهارت وصل مى‌كرد، بر تن آن‌ها جامه‌اى از عشق مى‌پوشاند و آن‌ها را در برابر رگبارها و گلوله‌ها و توپ و تانك بعثيان روئينه مى‌كرد، مانند اين سرودها: «شور حسين است چه‌ها مى‌كند» ، «اى لشكر صاحب زمان، آماده باش آماده باش» ، «اين لشكر حق عازم كرب و بلاست امشب-رو سوى ميدان ارتش روح خداست امشب» ، «اى لشكر حسينى، تا كربلا رسيدن يك يا حسين ديگر» ، «عشق خدا شور حسينى بر سرم-سرباز اسلامم خمينى رهبرم» و «صداى جبهۀ حق شورشى (آتشى) افكنده برجانم» . يك نگاه سطحى به اين ابيات به‌خوبى سخنان ذيل حاج آقا معلمى را تأييد مى‌كند:

[١] . مصاحبۀ گروه جنگ صدا و سيما براى برنامۀ نغمه‌هاى فتح، نوار شماره ٢٥.