ما اوّل متوجه اين نبوديم كه اشعار و سرودها و آهنگ‌هاى رزمى چقدر در بين رزمندگان شور و حال ايجاد مى‌كند، ولى بعدها متوجه شديم كه تأثيرش خيلى بيش‌تر از سخنرانى‌هاى علمى و استدلالى است. . . خيلى از اين شعرها كه در نوحه‌خوانى به‌كار برده مى‌شد، مصيبت نداشت، سوگوارى نبود، ولى تا اين مطالب با آهنگ و ريتم خوانده مى‌شد، بچّه‌ها شروع مى‌كردند به سينه زدن؛ دليلش همان است كه گفتم؛ به فرهنگ اسلاميمان، به كربلا، به قيام امام حسين برمى‌گردد. [١]

اگرچه ما سخن و نتيجه‌گيرى آقاى آهنگران را مى‌پذيريم، امّا تذكر اين نكته نيز لازم است كه همين فرهنگ اسلامى، كربلا و قيام امام حسين (ع) وقتى از نيروى شگرف آهنگ و ريتم و موسيقى استفاده مى‌كند و با اين هنر و انرژى همراه مى‌شود، مخاطب را بى‌اختيار به حركت وامى‌دارد و به سينه‌زنى مى‌كشاند؛ در حالى كه همين فرهنگ در سخنرانى خالى و بدون استفاده از آهنگ و موسيقى، مخاطب را به چنين حركاتى وانمى‌دارد و به همين دليل، در اين كتاب، نوحه‌خوانى جنگ زيرمجموعه‌اى از موسيقى جنگ-كه در خدمت دفاع مقدّس بود-قرار گرفت.

برادر آهنگران كه خود يك نوحه‌خوان رزم است، در بارۀ نحوۀ كارش مى‌گويد:

هميشه زمان عمليّات را قبل از آغاز به من مى‌گفتند و من رمز عمليّات را مى‌پرسيدم. بلافاصله پيش آقاى معلمى شاعر كه در اهواز سكونت دارند، مى‌رفتم. بر اساس رمز عمليّات، شعرها را برايم مى‌نوشت و من هم يك آهنگ و ريتمى را انتخاب مى‌كردم و مى‌خواندم. [٢]

[١] . سروش، ش ٥٥٥،٢٨ ارديبهشت ٧٠، ص ٤٨.
[٢] . همان.