باشد. با چنين تعريفى از واقعيّت است كه او به جست‌وجوى راه‌هايى مى‌پردازد كه به ظهور واقعيّت و حقيقت جبهه‌ها در كادرهاى فيلمش بينجامد، نه راه‌هايى كه هنرمند را به حديث نفس بكشاند.

او براى رسيدن به چنين هدفى، موانعى را كه بر سر راه تجلّى و ظهور واقعيّت قرار دارند، برمى‌دارد. يكى از اين موانع، دوگانگى هنرمند و دوربين است. او مى‌دانست حفظ تعادل دوربين و حضور آن همراه فيلمبردار نمى‌بايست او را از زندگى خاصى كه در جبهه وجود داشت، بازدارد. در خارج از جبهه، در شرايط معمول، همه‌چيز در خدمت و سيطرۀ فيلمساز بود، امّا در جبهه برعكس بود. جنگ فضايى را ايجاد مى‌كرد كه هيچ چيزى قابل كنترل نبود؛ مكان، زمان، عوامل شتاب، سرعت حوادث و بيش‌تر از همه خطر مرگ-البته براى كسانى كه اعتقادى به شهادت نداشتند-مى‌توانستند مانع باشند. دست‌اندركاران «روايت فتح» با عشق، ايمان و علاقۀ بسيجى‌وار خود و با تكيه بر آرمان‌هاشان، شهادت‌طلبانه از يك‌يك مشكلات رد شدند و با تمرين‌هاى شبانه‌روزى خود توانستند بر موانعى كه مى‌توانست بين واقعيّت جارى در جبهه و يك گروه هنرى غيررزمنده فاصله ايجاد كند، پيروز شوند؛ هرچند اين پيروزى آسان به دست نمى‌آمد و تنها همين گروه كوچك چندين شهيد تقديم آستان دفاع مقدّس ملت ايران كردند. شهيد آوينى براى توضيح پيروزى بر موانع راه، مثالى مى‌زند كه از چندين بُعد قابل توجه است:

در فيلم عمليّات امام مهدى از مجموعۀ حقيقت، دوربين همراه با رزم‌آورانى كه پيروزمندانه از صحنۀ درگيرى بازمى‌گردند، تراولينگ (نوعى حركت دوربين) مى‌كند. فيلمبردار نيز همراه با ديگران مشغول راه رفتن است، امّا نه