عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج7) - تقي زاده اکبري، علي و همکاران - الصفحة ٧٤ - ٥ روح حماسى
خود ببالند كه ملّت ما با چنين ديدى به آنان مىنگرد و احساس خود را از زبان شاعرانشان اينگونه بيان مىكند.
آقاى محمدرضا محمدى نيكو در شعر راستقامتان، نگاهى از اينگونه به رزمندگان را در بيانى كامل ارائه مىدهد: اى راستقامتان كه شكوه زمانهايد
صداهاى كشيدۀ «آ» ، «او» و «اى» ، شعر را از طنين سنگينى برخوردار كرده است. وزن عروضى سنگين نيز اين طنين را همراهى مىكند. شاعر رزمندگان را راستقامتانى مىبيند كه شكوه زمانهاند و چونان كوه استوار و جاودانه ايستادهاند. با وجود اين، همچون آفتاب گرم در حركت و شتابند و اشتهار نام آنان شرق و غرب را تسخير كرده است، چرا كه چونان خورشيد بىقرار بر آسمانها خانه دارند. بديهى است اين بزرگ ديدن رزمندگان و بيان همين بزرگى و شكوه در ابياتى فخيم و متين، انسان طالب شكوه راستين را خوشحال خواهد كرد، زيرا او يا خود رزمنده است و در چنين صفى قرار دارد، يا از ملّتى است كه چنين رزمندگانى را در آغوش خود مىپرورد.
گاه تكرار يك عبارت، طنين، هيجان و حالت حماسى خاصى به شعر مىبخشد كه تأثير آن را دوچندان مىكند:
[١] . سروش، ش ١٧٧،٢٥ دى ٦١، ص ٣٤.