تعدادى از برادران ما از جبهه اين‌جا آمده بودند تا خواننده‌هايى را كه سرودها را مى‌خوانند و در جبهه‌ها پخش مى‌شود، ببينند. يكى از آن‌ها مى‌گفت: يكى از سرودهايى كه از راديو پخش مى‌شد، آن‌چنان در ما اثر گذاشت كه تصميم گرفتيم با همان گروهى كه در سنگر بوديم، همان شب حمله كنيم؛ اگرچه تعدادمان كم بود و. . . . [١]

آقاى محمد بيگلرى‌پور، از مديران توليد موسيقى صدا و سيما و مركز اشاعۀ موسيقى، در همين‌باره مى‌گويد:

ما در زمان جنگ فكر كرديم كه براى پيشبرد كار بهتر است رزمندگان را از نزديك ديده و با آنان صحبت كنيم و با روحيه‌شان آشنا شويم. به همين منظور، چند نفر از آهنگسازها كه خود من هم جزو آنان بودم، به جبهه رفتيم؛ البته در چند نوبت و هربار چندماه. وقتى كه رزمندگان مى‌فهميدند كه ما آهنگساز اين سرودها هستيم، بسيار خوشحال مى‌شدند. مى‌گفتند ما هر وقت به هر دليل دور هم جمع مى‌شويم، اين سرودها را زمزمه مى‌كنيم؛ اين سرودها به ما روحيه مى‌دهد و در خود انرژى بيش‌ترى احساس مى‌كنيم. يكى از اين سرودها «اى لشكر صاحب زمان بود» كه آقاى آهنگران ساخته بودند و اين‌جا آن را براى اركستر بزرگ و گروه كُر تنظيم كرديم و اين كار را آقاى «نايدانُف» براى ما انجام دادند، و چون رزمندگان با ملودى اين سرود آشنا بودند، تأثير زيادى روى روحيۀ آنان داشت. كار ديگر، سرودِ «اين پيروزى خجسته‌باد» كار آقاى راغب بود. . . كه هم رزمندگان و هم مردم در شهرها [آن را]زمزمه مى‌كردند. [٢]

[١] . همان، ش ٢٧٦،٢٠ بهمن ٦٣، ص ٤٣.
[٢] . همان، ش ٧٠٩،٢ مهر ٧٣، ص ٣٢.