ما براى سرودهاى جنگى، بيش‌تر، ريتم‌هاى مارش را انتخاب مى‌كرديم، براى اين كه تحرك بيش‌ترى داشته باشد، و نيز از سازهايى استفاده مى‌كرديم كه حالت موسيقى را محكم‌تر و با تحرك بيش‌ترى بيان كند و به اين ترتيب، سازهاى اركستر سمفونيك را به كار مى‌گرفتيم، يعنى سازهاى زهى و سازهاى چوبى و ضربى كه اين تحرك را به وجود مى‌آوردند. آهنگ‌ها بيش‌تر، با گروه كُر اجرا مى‌شد، زيرا وقتى با گروه ٢٠ يا ٣٠ نفره قطعه‌اى را اجرا مى‌كرديم، كار محكم‌تر و با تحرك بيش‌تر و روحيۀ قوى‌ترى از آب درمى‌آمد. [١]

در كتاب «نبرد فاو» در بارۀ تأثير اين سرودها پيش از عمليّات والفجر ٨ آمده است:

با آغاز سرود «اين پيروزى» ، چنان تغييرى ايجاد مى‌شود كه گويى از محيطى به محيط جديدترى پا گذاشته‌اى. شور و حال فراوانى سراسر مجلس را فرا گرفته است. حتى افرادى كه در قسمت انتهاى مسجد نشسته‌اند، به ابراز احساسات مى‌پردازند. همراه با خوانندگان سرود، جمعيت يك‌صدا و هماهنگ سرود پيروزى را سرمى‌دهند. . . . هرچه مى‌گذرد، صحنه عجيب‌تر مى‌گردد. در حالى كه كم‌كم به پايان سرود نزديك مى‌شويم، ولى به نظر مى‌رسد رزمندگان تازه شروع كرده‌اند و سرود پيروزى فضا را همچنان پر كرده است. حتى وقتى مجريان اصلى سرود اعلام پايان برنامه را مى‌كنند، رزمندگان به خواندن سرود ادامه مى‌دهند. [٢]

[١] . سروش، ش ٧٠٩،٢ مهر ٧٣، ص ٣٣.
[٢] . نبرد فاو، ص ٤٣-٤٤.