هنرمند رازدار خزاين غيب است و زبان او زبان تمثيل و تمثل است. پس بايد رمز و راز ظهور حقايق متعالى و كيفيت حضور و ظهور امر قدسى را در جهان بشناسد. او بايد با بصيرت قلبى، راز تمثل حقايق ملكوتى را بيابد. [١]

اين كه شهيد آوينى از كار هنرمند به شكل بخشيدن به حقيقت قدسى و دريافتن كيفيت حضور و ظهور امر قدسى تعبير مى‌كند، از توجه او به هستى و مراتب وجود نشأت مى‌گيرد. جهان‌بينى اسلامى جهان خاكى را مرتبۀ پايين مراتب هستى مى‌داند كه عوالم برتر بر آن محيط و مسلطند. انسان در جهان خاكى به سر مى‌برد؛ جهانى كه محاط در مراتب وجودى برتر است. جهان خاكى جزئى از هستى است و چون مرتبۀ پايين هستى را داراست، ناگزير جدا از هستى نيست. خداى احد و صمد كه ربّ عالميان است، جهان را به حال خود رها نكرده و به اقتضاى رحمانيّت و رحيميّت خود، دست اندركار رهبرى سير صعودى عالم است. او پيوسته در كار تكوين و پردازش هستى است و خورشيدوار در كار جذب ذرات عالم به سوى ذات نور و روشنايى است و از اين‌رو، پيوسته در تجلّى است و گوشه‌گوشۀ جهان خاكى تجلّى‌گاه لحظه لحظۀ آن امر غيبى مقدّس است. تاريخ انبيا، كرامات و معجزات آن‌ها و تجربيات اوليا مثال‌هاى خوبى از اين تجلّى‌اند. دكتر سيد حسين نصر در مقالۀ «هنر قدسى در فرهنگ ايران» ، در اين باره مى‌نويسد:

امر قدسى حاكى از تجلّى عوالم برتر در ساحت‌هاى نفسانى و مادى هستى است. منشأ صدور امر قدسى، عالم روحانى است كه فوق ساحتِ روانى يا عالم نفس قرار دارد و هرگز نبايد با آن اشتباه شود؛ چنان كه در معارف اسلامى،

[١] . مجموعه مقالات سينمايى آينۀ جادو، سيد مرتضى آوينى، ج ١، مقالۀ «تأملاتى در ماهيّت سينما» ، ص ٢٣٨-٢٣٩.