فرارفت و فروآمد امواج حوادث و زلزله‌هاى سهمگين ناشى از نبرد، تمام وجودشان به لرزه درمى‌آمد و خاك و خاشاكى كه بر فطرت سالم و الهى‌شان نشسته بود، مى‌ريخت و با هدايت‌هاى آسمانى پدر پيرشان فقط به جمال ازلى مى‌انديشيدند و در مبارزات سهمگين ظاهر و باطن، به طهارت باطن مى‌پرداختند تا بهتر بتوانند شايستۀ دريافت تجلّى مراتب بالاى هستى بر روى زمين باشند و همين خود، نَفْس پيروزى و دميدن نفخۀ گرم الهى در زمستان سرد كرۀ خاكى بود؛ پيروزى‌اى كه امام عاشقان جمال ازلى خود در لحظه لحظۀ زندگى‌اش به دنبال آن بود.

امام صحنه‌صحنۀ جبهه را نمايش قدرت خدا و نتيجۀ خشوع و تسليم صميمانه به خواست‌هاى خدا مى‌داند. براى او رزمندگانى كه مورد عنايت خدا مى‌باشند، ارزش دارد:

شما قدر خود را بدانيد؛ خداوند به شما عنايت داشته است كه شما را مهيا كرده است تا قرآن كريم و اسلام عزيز و ميهن اسلامى را حفظ كنيد. [١]

امام تنها به بعد معنوى جنگ مى‌انديشد و آن را القا مى‌كند و مخاطبان او، فرزندان سالكش در جبهه، پيام او را با جان و دل دريافت مى‌كنند. امام در پاسخ به فرماندهان نظامى به مناسبت عمليّات ظفرمند فتح‌المبين مى‌فرمايد:

آنچه انسان را در مقابل رزمندگان جبهه‌ها و پشتيبانان آنان در ميدان رزم مثل جهاد سازندگى و هم فيلمبرداران جان‌بركف عزيز و پزشكان و پرستاران متعهد و والامقام و خبرنگاران جسور و مردمان ميليونى پشت جبهه به خضوع وادار مى‌كند، بعد معنوى آن است كه با هيچ معيارى نمى‌توان سنجيد و با هيچ ميزانى نمى‌توان عظمت آن را دريافت. [٢]

[١] . صحيفۀ نور، ج ١٦، ص ٦.
[٢] . همان، ص ٩٨.