عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج7) - تقي زاده اکبري، علي و همکاران - الصفحة ٣٧ - ٣-٢ هنر دينى و انسان آيينمند
در پاسخ تبريك پيروزى رزمندگان، خطاب به رياست جمهورى و فرماندهان دفاع مىنويسد:
آنان كه رمز پيروزى را مجهّز به جهاز شيطانى و ميگها و ميراژها مىدانند و ايمان به غيب و خداوند قادر را به حساب نمىآورند. . . و قدرت ايمان و شهادتطلبى را نمىفهمند، بايد با شكست مفتضحانه روبهرو شوند و گوشمالى الهى ببينند. . . . مردم ايران و ارتش و سپاه و بسيج و ساير قواى نظامى و غيرنظامى براى حفظ اسلام و كشور اسلامى و رسيدن به لقاءاللّه دفاع مىكنند. . . . آنچه براى اينجانب غرورانگيز و افتخارآفرين است، روحيۀ بزرگ و قلوب سرشار از ايمان و اخلاص و روح شهادتطلبى اين عزيزان كه سربازان حقيقى ولىاللّه الاعظم ارواحنا فداه هستند مىباشد و اين است فتحالفتوح! [١]
چيزى كه در اين پاسخ جلب توجه نمىكند، پيشروى در چندمتر خاك است؛ گويى امام جز خدا و ايمان به خدا و نورى كه از اين ايمان به قلب و چهرۀ رزمندگان مىتابد، به چيزى نمىانديشد و چيزى نمىبيند! براى او مهم اين است كه اين حقيقت را ملموس و زنده براى فرزندان رزمندهاش ثابت كند و آنها را متوجه بعد معنوى وجودشان بكند. براى او ميگ و توپ و تانك پيروزى نمىآورد، براى او رسيدن به قلب سرشار از نور خدا نه تنها پيروزى مىآورد كه خودِ پيروزى است. جالب است كه او با آگاهى و هوشيارى فوقالعاده، حفظ اسلام را بر حفظ كشور اسلامى مقدّم مىدارد و رفتن و رسيدن به لقا و ديدار الهى را انگيزۀ اصلى حضور در جبهه مىداند و بىآنكه نظر به پيشروى و پسروى سپاهيانش داشته باشد، داشتن قلبى سرشار از ايمان،
[١] . صحيفۀ نور، ج ١٥، ص ٢٣٥.