امام در بيان و تربيت و پرورش بعد معنوى رزمندگان سالكش، آن‌ها را به مقامات برتر عرفانى هدايت مى‌كند. اكنون ديگر فرزندان سالك او مبتدى نيستند؛ آن‌ها گردنه‌ها پشت سر گذاشته‌اند و به يكى از مقامات حساس و ظريف سلوك يعنى وادى «اخلاص» رسيده‌اند؛ مقامى كه رياضتى جانكاه و نفس‌گير مى‌خواهد تا در پناه يارى و عنايت خدا بتوان به آن رسيد و بى‌شائبه در آن اقامت گزيد و استوار ماند:

خداوند تعالىٰ مشترى شما است. شما آنچه كه داشتيد. . . در راه خدا داده‌ايد. . . چه آن‌هايى كه شهيد شدند. . . و چه شما كه حاضر براى شهادتيد. عمده اين حضور است. . . شما دو مطلب را متحقق كرديد. . . يكى بزرگ‌تر سرمايۀ خودتان [را]كه آن حيات است، در طبق اخلاص گذاشتيد و ديگرى اين كه اين هديه را با «اخلاص» در طبق اخلاصتان گذاشتيد. عمده اين اخلاصى است كه در شما جوانان ظاهر است. [١]

امام در فهماندن اهميت رشد معنوى اين سالكان جوان، ارزش اخلاص آن‌ها را با پيروزى‌هاى ظاهرى جبهه مى‌سنجد، و ضمن برتر شمردن اخلاص آن‌ها بر همۀ فتح‌هاى ظاهرى همچون فتح‌المبين مى‌فرمايد:

لكن آنچه كه بالاتر از همۀ آن‌ها است، اين صداقت شما و اين اخلاص شما در بارگاه حق‌تعالىٰ است. . . آنچه در پيشگاه حق‌تعالىٰ ارزش دارد و هيچ بشرى نمى‌تواند آن را توصيف كند، اين اخلاص و محبتى است كه شما داريد. [٢]

آن‌گاه با مثالى كه از مجاهدت‌هاى حضرت على بن ابى‌طالب (ع) مى‌آورد، به تشريح اخلاص و نيّت عمل مى‌پردازد و با تذكّر اين كه اين نيّت عمل است

[١] . صحيفۀ نور، ج ١٦، ص ١٣٠-١٣١.
[٢] . همان.