رزمندگان را قبل از شليك چند گلوله و توپ و تفنگ، در جهادى اكبر به پيكار با پليدى‌ها و دلبستگى‌هاى حقير درون مى‌فرستد و از آن‌ها براى رسيدن به خورشيد قداست، سالكانى خستگى‌ناپذير مى‌سازد-، از نگاه يكى از هنرمندان عاشق كه بيش از ديگر ناظران جبهه، باطن مهندسىِ عظيم امام را مى‌ديد، به تماشا بنشينيم. شهيد آوينى در گفتار متن چهاردهمين برنامه از مجموعۀ دوم سريال مستند تلويزيونى «روايت فتح» ، جبهه را اين‌گونه وصف مى‌كند:

ظاهر اين بيابان رملى، . . . اگر به چشم راز بنگرى. . . قدمگاه مجاهدان راه خداست، بوسه‌گاه فرشتگانى است كه شگفت‌زده از عظمتى كه در باطن اين انسان خاكى يافته‌اند، صداى «لاٰ عِلْمَ لَنٰا اِلاّٰ مٰا عَلَّمْتَنٰا» سر داده‌اند و خداى را بر خلقت حكيمانه‌اش تقديس مى‌كنند. اين خاك كه ما اين‌چنين غفلت‌زده بر آن پا مى‌گذاريم، مهر نماز كرّوبيان است و اين جوانان مجاهدانى هستند كه در مدح مصافشان سورۀ «والعاديات» نازل مى‌گردد. مبادا روزمرّگى و مكر شب و روز ما را بفريبد و از اين معنا غافل شويم.

تاريخ جهان هزارها سال در انتظار ظهور اين جوانان بوده است تا بيايند و امانت ازلى انسان را ادا كنند و آرمان‌هاى هزاران‌سالۀ انبيا و اولياى خدا را محقق سازند. اين بيابان صحنۀ تاريخ است و از اين جنگ نيز در تاريخ آيندۀ سيارۀ زمين همان‌گونه سخن خواهند گفت كه ما از بدر و حنين مى‌گوييم. [١]

وى با حسرتى برآمده از جان، خطاب به خاك بيابان‌هاى جبهه مى‌گويد:

اى بيابان! چه سعادتمندند انسان‌هايى كه خداوند رمل تو را طبيعت آفرينش آنان قرار دهد، چراكه با عشقِ حسين، زاده خواهند شد و نفسشان عطر نام روح‌اللّه خواهد گرفت. [٢]

[١] . سروش، ش ٧١١،١٦ مهر ٧٣، ص ٣٠.
[٢] . همان.