عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج7) - تقي زاده اکبري، علي و همکاران - الصفحة ٣٨ - ٣-٢ هنر دينى و انسان آيينمند
اخلاص و روح شهادتطلبى را نه تنها پيروزى كه فتحالفتوح مىداند. براى او مهم اين است كه بر تعداد سالكان كوى دوست و مقصد الهى بيفزايد و پرندگانى كه با او براى زيارت سيمرغ پر گشودهاند، هرچه بيشتر در راه قاف وصال اوج بگيرند. براى او مهم رو به قبله داشتن و در حركت بودن است و اين را مخاطبان واقعىاش در صومعۀ روحانى جبههها بيش از ديگران دريافته بودند. چه زيباست كه دغدغۀ روحى امام را در ساختن و تربيت كردن و پرداختن زيارتكنندگان سيمرغ كوى وصال، در ساختار جملۀ تبريك ايشان ببينيم:
من به ملّت بزرگ ايران و به فرماندهان شجاع قبل از آن كه پيروزى شرافتمندانه و بزرگ خوزستان را تبريك بگويم، وجود چنين رزمندگانى را كه در دو جبهۀ معنوى و صورى، و ظاهر و باطن از امتحان سرافراز بيرون آمدهاند، تبريك مىگويم. مباركباد بر كشور عزيز ايران و بر ملّت شريف رزمندگانى چنين قدرتمند و عاشقانى چنين محو جمال ازلى و سربازانى چنين دلباختۀ دوست. [١]
از جملات يادشده بهخوبى پيداست كه امام به اين امر فوقالعاده ظريف و حسّاس توجه داشته است كه كسانى كه عازم جبهههاى نبرد مىشوند، انسانهايىاند كه از زندگى راحت و آسودۀ شهرى بريدهاند، گام نخست را در گذشتن از سود و زيانهاى شخصى برداشتهاند و فقط جبهه است كه بيشتر و بهتر از هرجاى دنيا زمينههاى لازم را براى تربيت معنوى و عرفانى افراد با خود دارد. اگر امام انقلابى عظيم را پىافكنده است تا بشريت را به سوى آيين و قانونهاى خدايى برگرداند، اردوگاه جبهه بهترين مكان براى تربيت نمونههاى عملى انسانهاى آيينى است؛ انسانهايى كه در فراز و نشيب و
[١] . صحيفۀ نور، ج ١٥، ص ٢٣٥.