بر بزرگ و كوچك، بر سياه و سفيد، اطاعتش را واجب كرده است. بر هر يكتا پرستى- بر هر موجودى- حكم او اجرا شونده و كلام او، مورد عمل و امر او، نافذ است. هر كس تابع او باشد و او را تصديق كند، مورد رحمت الهى است. خداوند او را و هر كس را كه از او بشنود و او را اطاعت كند، آمرزيده است.

اى مردم! اين آخرين بارى است كه در چنين اجتماعى، به پا مى ايستم؛ پس بشنويد و اطاعت كنيد و در مقابل امر خداوند، پروردگارتان سر تسليم فرود آوريد. زيرا كه خداوند عزّ و جلّ صاحب اختيار شما و معبود شماست. بعد از خداوند، رسولش و پيامبرش كه شما را مخاطب قرار داده و بعد از من، على صاحب اختيار شما و امام شما به امر خداوند است و بعد از او، امامت در نسل من از فرزندان اوست تا روزى كه خدا و رسولش را ملاقات خواهيد كرد.»

در ادامه فرمود:

«حلالى نيست مگر آنچه خدا و رسولش و آنانان- امامان- حلال كرده باشند و حرامى نيست مگر آنچه خدا و رسولش و آنانان- امامان- بر شما حرام كرده باشند. خداوند عزّ و جلّ حلال و حرام را به من شناسانده است و آنچه پروردگارم از كتابش و حلال و حرامش به من آموخته است، به او سپرده ام.

... اى مردم! او به امر خداوند، امام است. هر كس ولايت او را انكار كند، خداوند هرگز توبه اش را نمى پذيرد و او را نمى بخشد. حتمى است بر خداوند كه با كسى كه با او مخالفت نمايد، چنين كند و او را به عذابى شديد تا ابديت و تا آخر روزگار معذّب كند. پس بپرهيزيد از اين كه با او مخالفت كنيد و گرفتار آتشى شويد كه آتش گيره آن، مردم و سنگ ها هستند و براى كافران آماده شده است.

... اى مردم! به خدا قسم، پيامبران و رسولان پيشين، به من بشارت داده اند و من به خدا قسم، خاتم پيامبران و مرسلين و حجّت بر همه مخلوقين از اهل آسمان ها و زمين ها هستم. هر كس در اين مطالب شك كند، مانند كفر جاهليتِ اوّل، كافر شده است و هر كس در چيزى از اين گفتار من شك كند، در همه آنچه بر من نازل شده، شك كرده است. هر كس در يكى از امامان شك كند، در همه آن ها شك كرده است و شك كننده درباره ما، در آتش است.

... اى مردم! على و پاكان از فرزندانم از نسل او، ثقل اصغرند و قرآن ثقل اكبر است. هر يك از اين دو، از ديگرى خبر مى دهد و با آن موافق است. آن ها از يكديگر جدا نمى شوند تا بر سر حوض كوثر، بر من وارد شوند. بدانيد كه آنان، امين هاى خداوند بين مردم و حاكمان او در زمين هستند.»

٤. بلند كردن امير المؤمنين (ع)

رسول خدا (ص) با دست هاى خود، حضرت على (ع) را بلند نمود و صريحاً فرمود:

اى مردم! اين على، برادر من و وصى من و جامع علم من و جانشين من در امتم است و جانشين من در تفسير كتاب خدا و دعوت كننده به آن و عمل كننده به آنچه مورد رضاى خداست.»

سپس فرمود:

اوست خليفه رسول خدا، اوست امير المؤمنين و امام هدايت كننده از طرف خدا، اوست قاتل ناكثين و قاسطين و مارقين به امر خداوند متعال. پروردگارا! به امر تو مى گويم، بار الها! دوست بدار هز كس را كه على را دوست بدارد و دشمن على را دشمن بدار. يارى كننده او را يارى، و خوار كننده او را خوار كن. لعنت كن هر كس را كه على را انكار كند و غضب نما بر هر كس كه حق على را انكار كند.

و در ادامه فرمود: «آنچه گفتم درباره اين على و فرزندان اين على است.»

پيامبر (ص) با اين سخن خود، راه هر گونه شك و شبهه اى را بر مكاران و حيله گران بست.

٥. تأكيد بر مسئله امامت‌

در اين قسمت، حضرت بر اين نكته تأكيد كرد:

اى مردم! خداوند دين شما را با امامت او كامل كرد. پس هر كس به او و كسانى كه جانشين او از فرزندان من و از نسل او هستند تا روز قيامت و روز رفتن به پيشگاه خداوند عزّ و جلّ اقتدا نكند، اعمالش در دنيا و آخرت، از بين مى رود و در آتش جاويدان خواهد بود.

سپس مختصرى از فضايل على (ع) را ذكر كرد و فرمود كه دشمنى با وى، دليل شقاوت و دوستى با او، دليل پرهيزكارى است.

٦. كارشكنى منافقان‌

با اشاره به ايه ٤٧ سوره نساء: فرمود:

اى كسانى كه به شما كتاب داده شده، به آنچه فرو فرستاديم و تصديق كننده همان چيزى‌