مطمئن دينى را داريم و مى توانيم با «رعايت» مسائل دينى، از خداوند، «نيروى فرقان» (تشخيص درست از نادرست) را بگيريم، چه نيازى است كه مدام دنبال خواب اين و آن بدويم؟

چهار: خواب، حجّت نيست و در بخش كمى از خواب ها، به الهام هايى غيبى برمى خوريم كه معلوم است خداوند به ذهن فرد بخشيده است. اين خواب ها هم در حقيقت، خواب نيستند، عين بيدارى اند؛ نشانه شان هم اين است كه هيچ كدام از چيزهايى را كه مى بينيم، از پيش نمى دانسته ايم؛ جاهايى را مى بينيم كه نمى شناخته ايم. گاهى رخدادهاى آينده را مى بينيم كه نمى شناخته ايم. گاهى رخدادهاى آينده را مى بينيم و گاهى پيشاپيش، از خبرى آگاه مى شويم. به هر حال خوب است همان گونه كه از بيمارى روانى خواب زدگى بيزاريم، اين را هم قبول كنيم كه به هر حال در دنيا، چيزهاى روحى فراوانى هست كه ما نمى شناسيم. نه عاقلانه است كه ريز و درشت زندگيمان را با خواب و تعبير خواب هم آهنگ كنيم و نه عاقلانه است كه خواب ديدن را تمسخر كنيم و از بيخ، منكر رابطه هاى پنهان رؤياها با روحمان شويم.

پنج: گاهى لازم نيست براى شروعى دوباره راه زيادى برويم. همين كه اطرافمان را خوب ببينيم، كافى ست. خيلى از وقت ها لازم نيست براى رسيدن به خدا، خودمان را ببنديم به انبوه دعاها يا مدام با نذر و ذكرهاى پيچيده، چيزى را به خودمان اضافه كنيم. گاهى براى اوج گرفتن لازم مى شود بارهايى را كم كنيم. آدمى كه زودجوش مى آورد، آدمى كه خيرش به همه عالم مى رسد و خانواده خودش لنگ اند، كسى كه مى تواند به آدمى نيازمند، تخفيفى ويژه بدهد و نمى دهد، آدمى كه قلمش آبروى كسى را در روزنامه اى مى برد، كسى كه براى خوش آيند مديرش حاضر مى شود فضيلت هايى دروغى را براى او بسازد و بگويد، مداحى كه مى تواند با مطالعه منظم، با آبروى تاريخ اهل بيت (ع) بازى نكند و مطالعه نمى كند، شاعرى كه در وصف همه مفهوم هاى عالم شعر مى گويد و يك بيت براى خدا و اهل بيت (ع) ندارد و ... همه و همه گرفتارند ... و گرفتاريم. اين گرفتارى و ناتوانى عبادت هاى ما را در گرفتن دستمان، حافظ بزرگ، خوب فهميده بود كه مى گفت:

ما بدان مقصد عالى نتوانيم رسيد

هم مگر پيش نهد لطف شما، گامى چند