آن گاه حضرت بقية الله (ع) به جدّ بزرگوارشان [امام رضا (ع)] اظهار كردند: «زُوّار شما زياد شده اند و حوائج همه آن ها را بخواهيم روا كنيم، مشكل است» حضرت رضا (ع) فرمودند: «مانعى ندارد».

آن گاه حضرت بقيّة الله (ع) از ماشين پياده شده، دست حقير را گرفته، به مدرسه «ميرزا مهدى» كه در همان مكان واقع است، تشريف آوردند، و به من فرمودند: «حجره تو كدام است؟» من حُجره وسط مقابل رو را نشان دادم. در اين هنگام من به حضرت عرض كردم: «سئوالى دارم».

ايشان اجازه سئوال دادند، و من عرض كردم: «آيا شما از من راضى هستيد؟» فرمودند: «نَعَم! چون ترويج دين مى كنى.»

بعد در خدمت حضرت بقيّةالله (ع) آمديم در «مسجد سيّد». در آن جا امام (ع) فرمودند: «من سابقاً كتابى در عقايد منتشر كردم و فعلًا مى خواهم كتابى در تفسير بدست يكى از شماها بنويسم، خوب است به تو محوّل كنم، فعلًا هزار تومان وَجهش موجود است». حقير از خواب، فرحناك بيدار شدم و تصميم به نوشتن تفسير گرفتم.

[درباره بخش اوّل سخن امام (ع) كه فرمودند: «من سابقاً كتابى در عقايد نوشتم و منتشر كردم»] بعضى از علماى اعلام فرمودند: مراد كتاب حكم الطيّب است كه شما نوشته ايد و منتشر كرده ايد.»

خلاصه از شدّت خوشحالى صبح همان جمعه، جلسه اى در يكى از منازل داشتم كه درباره عقايد و اخلاق سخن مى گفتم، در آن جلسه خواب [دوشين‌] خود را عنوان كردم. [بلافاصله‌] صاحب منزل هزار تومان آورد.

من عرض كردم «اين مبلغ را كاغذ بخريد تا در اين تفسير مصرف كنم». ايشان هم از تهران كاغذ خريد و حقير در مدّت ده سال چيزى حدود هفت جلد آن را نوشتم.»[١]

رؤياى دوم، امضاى امام زمان (ع)

شبى دوباره در عالم رؤيا خدمت حضرت بقيّة الله- روحى له الفداء- مشرّف شدم و به ايشان عرض كردم: «آيا اين تفسير مورد رضايت خاطر شما هست؟» فرمودند: «نَعَم!» عرض كردم: «پس امضا بفرماييد.»

حضرت يك نقطه پاى آن تفسير گذاردند. حقير ديدم كه از آن نقطه، نور متصاعد مى گردد. لذا با كمال جرئت و بانگ بلند مى گويم، هم نوشتن اين تفسير به امر مبارك حضرت بقية الله (ع) بوده و هم به امضاى آن حضرت رسيده است».[٢]

مرحوم آيت الله طيّب- رضوان الله عليه- پس از ذكر خواب هاى صادقه و رؤياهاى راستين خود چند نكته را متذكر مى شود كه با آوردن آن نكات ما اين مقاله را به پايان مى بريم:

نكته اوّل، آن كه پيامبر اكرم (ص) فرمودند: «مَن رآنى فقد رآنى لأنّ الشيطان، لا يتشكل بنا، يعنى هر كس مرا در خواب ببيند [به حقيقت‌] مرا ديده است زيرا شيطان نمى تواند به شكل ما درآيد.» ضمير «نا» جمع است و شامل حال همه معصومين (ع) از حضرت آدم (ع) تا خاتم الاوصيا (ع) مى شود.

نكته دوم، آن كه امام عصر (ع) به جلسات عقايد و توحيد و تفسير علاقه مندند.

نكته سوم، «ترويج دين» در نظر مبارك ايشان مُهّم است زيرا در جواب سئوال حقير فرمودند: «رضايت من براى ترويج دين است».

چهارم، آن كه خانواده پيامبر (ص) و اهل بيت (ع) كانون كرَم هستند لذا بزرگوارى ايشان اجازه نمى دهد كه زائران آن ها دست خالى برگردند به همين مناسبت در رؤيا [فرمودند]: «برآوردن حوائج زائران مانعى ندارد».

درباره ويژگى هاى اين تفسير بايد در مقال و مجال ديگرى سخن گفت امّا در پايان نمى توان دريغ خود را از اين موضوع كه اين تفسير تاكنون به طرز چشم نواز به همراه تصحيح ويرايشى و ذكر مراجع احاديث و درآوردن فهرست هاى فنّى به چاپ نرسيده پنهان داشت، به علاوه آن كه چاپ كنونى نيز چاپ مطلوبى نيست.

اميد آن كه همّت بلند ناشرى موجب خشنودى امام عصر (ع) را فراهم آورد و تفسيرى كه به امر و امضاى آن حجّت خدا (ع) به دست و عالمى عالى مقدار به رشته تحرير درآمده، در هيأتى زيبا و قالبى گيرا مجدّداً به چاپ برسد.

پى نوشت ها:

[١]. دانش نامه قرآن، ج ٢، ص ١٤١٧

[٢]. مجله حوزه، ش ٣٣

[٣]. اطيب البيان، ج ٦، صفحات پايانى.

[٤]. مجله حوزه، ش ٣٣، ص ٣٨ و ٣٧.

[٥]. مجله ى حوزه، ش ٣٣، ص ٤٢.

[٦]. مقدمه اطيب البيان، ج ١، صص ٣- ١.

[٧]. اطيب البيان، ج ١٤، ص ٢٨٠.

[٨]. همان، ج ١٤، صص ٢٧٩- ٢٨.