آن حضرت در اين زمينه مى فرمايند: مژده باد شما را به ظهور و برانگيخته شدن مهدى (عج) در امت من، در حالى كه اختلافات، تمام مردم را در بر گرفته و فاصله طبقاتى زياد گشته است، آنگاه حضرتش زمين را از عدل و داد پر مى كند، همان گونه كه از جور و ستم پر شده بود، ساكنان آسمان و زمين از او راضى و خشنود بوده، اموال را به طور مساوى بين مردم تقسيم مى نمايند، ... خداوند دل هاى امت محمّد (ص) را غنى و بى نياز گردانيده و عدل آن حضرت را گسترش داده تا جايى كه دستور مى دهد منادى فرياد زند و بگويد: چه كسى نياز به مال دارد؟ كسى از مردم به جز يك نفر پاسخ نمى دهد، به او گفته مى شود برو پيش خزانه دار و به او بگو كه مهدى (ع) دستور داده كه به من مال عطا كنى، خزانه دار به او مى گويد: آن چه مى خواهى بدون شمارش برگير و ببر، تا آن اموال در اختيار او قرار مى گيرد پشيمان مى شود و مى گويد من حريص ترين و طمع كارترين فرد امت حضرت محمّد (ص) بودم ... آن مرد اموال را برمى گرداند اما از او نمى پذيرند و به او گفته مى شود: و به او گفته مى شود: ما آنچه را كه داديم پس نمى گيريم. وضع به همين صورت هفت سال يا هشت سال يا نه سال مى ماند و ديگر بعد از آن خبرى در زندگانى نيست، يا اين كه پس از آن خيرى در زنده بودن نيست.[٢]

پس از ظهور، آن قدر نعمت ها فزونى مى يابد كه زنده ها آرزو مى كنند كه كاش مرده ها زنده بودند و اين فراوانى نعمت را مى ديدند، پيامبر اكرم (ص) مى فرمايند:

ساكنان زمين و آسمان از او (حضرت مهدى (ع)) راضى و خشنودند، آسمان تمام بارانش را فرو مى ريزد و زمين تمام گياهانش را خارج مى سازد تا جايى كه زنده ها آرزو مى كنند كه كاش مرده ها زنده بودند و موضع ما را از فراوانى نعمت مى ديدند.[٣]

٣. محبت نسبت به مساكين‌

پيامبر اكرم (ص) محبت امام مهدى (ع) به مساكين را اين گونه بيان مى كنند:

حضرت مهدى (ع) به خاطر علاقه فراوانِ وى به مساكين، دوست دارد با دست خود به مساكين و فقرا طعام انفاق كند.[٤]

٤. سخت گيرى بر كارگزاران و ترحم بر مساكين‌

پيامبر اعظم (ص) درباره نحوه برخورد حضرت مهدى با كارگزاران خود و ديگر مردمان مى فرمايند:

علامت و نشانه حضرت مهدى (ع) اين است كه آن حضرت نسبت به وزراء و كارگزاران خود شديد و سخت گير است، اموال را بذل و بخشش مى كند و بر مساكين و بى نوايان، ترحّم و دلسوزى مى نمايد.[٥]

٥. برگرداندن حقوق غصب شده مظلومين‌

حضرت مهدى (ع) حقوق مردم را گرفته، حتّى اگر آن حق، غصب شده و زير دندان فردى باشد، آن را پس گرفته و به صاحبش برمى گرداند.[٦] و سرانجام خداوند ملك و حكومتى بزرگ تر از ملك و حكومت ذى القرنين و سليمان به حضرت مهدى (ع) عطا مى فرمايد؛ جابربن عبدالله انصارى مى گويد كه از رسول خدا (ص) شنيدم كه آن حضرت فرمودند:

ذوالقرنين بنده صالح خداوند بود كه خداوند او را براى بندگانش راهنما قرار داده بود، قوم خود را به سوى خداوند دعوت نموده، آن ها را به تقواى الهى امر نمود، لكن مردم ضربه اى بر يك طرف سر او زدند، پس از اين، مدتى از ديدگان آنها پنهان شد تا آنجا كه گفتند: ذوالقرنين مُرد يا هلاك شد، كجا رفت؟ پس از آن ظاهر شده به سوى قومش برگشت كه ضربه ديگرى به طرف ديگر سر او زدند. آن گاه حضرت فرمود: در ميان شما كسى است كه بر سنّت اوست (شايد مراد حضرت على (ع) باشد كه دوبار شمشير بر سر مباركش زدند، يك ضربه توسط عمروبن عبدود و ضربه ديگر توسط ابن ملجم مرادى كه لعنت خدا بر او باد)

خداوند از هر چيزى علتى براى ذوالقرنين قرار داده و سيطره او را بر شرق و غرب عالم كشانيد، و زود است كه خداوند متعال سنت او را در قائم از فرزندان من جارى كند و او را بر شرق و غرب عالم مسلط نمايد. هيچ مكانى از كوه و دشت و بيابان نخواهد ماند كه ذوالقرنين در آن قدم گذاشته باشد مگر اين كه حضرت مهدى (ع) بر آن قدم خواهد گذاشت، و خداوند براى او گنج ها و معدن هاى زمين را ظاهر كرده و با ترس انداختن در دل دشمنانش او را يارى خواهد نمود، و زمين را پس از پر شدن از ظلم و جور از عدل و داد پُر خواهد كرد.[٧]

پى نوشت ها:

[١]. بخشى از سخنان مقام معظم رهبرى.

[٢]. كمال الدين و تمام النعمه، ج ١، ص ٣١٧.

[٣]. كورانى، على، معجم احاديث الامام المهدى، ج ١، ص ٢٢٩

[٤]. منتخب الاثر، ص ٤٧٨

[٥]. على ابن ابى طالب، نهج البلاغه، خطبه ١٣٨.

[٦]. كنزل العمّال، ج ١٤، ص ٢٧٤

[٧]. كشف الغمه، ج ٣، ص ٢٦١.

[٨]. ابن طاووس، ملاحم، ص ٦٩

[٩]. منتخب الاثر، ص ٣١١.

[١٠]. عقدالدّرر، ص ١٧٨

[١١]. منتخب الاثر، ج ٣٠٨

[١٢]. كمال الدّين، ج ٢، ص ٣٩٤.

مرورى بر خطبه غدير

عهد گرفته شده‌

رقيه شهابى‌