ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤٣ - آداب مسلمانى- ١
آداب مسلمانى- ١
مدتى بود كه يك جورى شده بودم. با هميشه فرق داشتم. از دست خودم كلافه بودم. دلم يك تغيير اساسى مى خواست. يك تحول جدى در روند زندگى! اما نمى دانستم كه از كجا بايد شروع كنم. تا اين كه خيلى اتفاقى با او آشنا شدم. محسن را مى گويم. اولين بار او را در حرم مطهر امام رضا (ع) ديدم. زيارت نامه اى در دست داشت و با صدايى حزين آن را زمزه مى كرد.
محسن به نظرم آدم جالبى است و مى تواند الگوى خوبى براى من باشد.
او خوش اخلاق و مهربان است.
بذله گوست و ديگران را با لطافت به وجد و نشاط مى آورد.
متواضع است و از تكبر مى پرهيزد.
تلاش مى كند تا در راه راست قدم بردارد.
دستش به كار خير است.
گوش و چشمش را از حرام باز مى دارد.
اهل مراقبه است.
نمى گذارد غفلت و فراموشى به عهدهاى او آسيب برساند.
از عملش، از كيفيت عملش و از نيت عملش مراقبت مى كند.
خدا را با هيچ چيز جمع نمى كند و او را از هيچ چيز جدا نمى كند.