ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥٦ - نگرشى به زيارت آل ياسين

پسرم را به تو نشان نمى‌دادم.

حديث به اينجا مى‌رسد كه جناب احمد عرضه داشت:

يا مولاى، هل من علامة يطمئن اليها قلبى؟

آقاى من، آيا مى‌شود آيت و علامتى مشاهده كنم كه دلم آرام گيرد و گواه امامت نور ديده تابان باشد؟

تا اين جمله را احمد بن اسحاق گفت، ناگهان حجت سه ساله پروردگار و ماه‌پاره آسمان جلالت كردگار غنچه لب به سخن باز نمود و به زبان عربى فصيح فرمود:

أنا بقيةالله فى أرضه و المنتقم من أعدائه فلا تطلب أثراً بعد عين يا احمد بن اسحاق.[١]

من بقيةالله هستم در زمين خدا و انتقام‌گيرنده از دشمنان او. پس بعد از اين كه به عين و سرچشمه رسيدى نشانه مجو.

در اين ساعت از نيمه گذشته شب اول ماه مبارك كه اين سطور را مى‌نويسم آه سرد و اشك گرم انيسم گشته است. بدين اميديم كه اگر چون احمد بن اسحاق انا بقيةالله را نشنيديم روزى فرا رسد كه حضرت باقرالعلوم، عليه‌السلام، فرمود:

آنگاه كه آن وجود مقدس خروج كند، پشت به ديوار كعبه دهد و گردش سيصد و سيزده نفر (اصحاب خاص) جمع شوند. نخستين سخنى كه از او شنيده مى‌شود اين آيه قرآن است:

بَقِيَّتُ اللَّهِ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ‌

آنگاه بگويد:

انا بقيةالله فى ارضه و خليفته و حجته عليكم. فلا يسلّم عليه مسلّم الّا قال: السّلام عليك يا بقيةالله فى ارضه.[٢]

من بقيةالله و حجت و خليفه خدايم بر شما. پس هيچ كس بر او سلام نكند جز اين‌گونه: سلام بر تو اى بقيةالله در زمين خداى.

پى‌نوشتها:

[١]. المنجد، مادّه أون.

[٢]. تفسير مجمع‌البيان، ج ٤، ص ٤٤٨ (آل عمران، آيه ١١٤).

[٣]. لغت‌نامه دهخدا، مادّه آن.

[٤]. المنجد، ماده طرف.

[٥]. سوره طه (٢٠)، آيه ١٣٠.

[٦]. مجمع‌البيان، ج ٧، ص ٣٦.

[٧]. المصباح المنير، مادّه بقى.

[٨]. المنجد، مادّه بقى.

[٩]. همان.

[١٠]. همان.

[١١]. فوز اكبر در توسّلات به امام منتظر، ج ٧١.

[١٢]. ملاذ الأخيار، ج ٩، ص ٢٥٥؛ بحارالانوار، ج ١٠٢، ص ١٣٧.

[١٣]. عيون أخبارالرضا، ج ٢، ص ٢٧٣.

[١٤]. اصول كافى، ج ١، ص ٤٧٢- ٤٧١ (كتاب الحجة، باب مولد ابى‌جعفر محمدبن على، عليه‌السلام، ح ٥).

[١٥]. عيون أخبار الرضا، عليه‌السلام، ج ١، ص ٢٠.

[١٦]. بحارالانوار، ج ٩٣، ص ١٠٦.

[١٧]. همان، ص ١١٩.

[١٨]. اصول كافى، ج ١، ص ٤١٢- ٤١١ (كتاب الحجة، باب نادر، ح ٢).

[١٩]. كمال‌الدين، ص ٣٨٤ (باب ٣٨، ح ١)؛ الانوارالبهية، ص ١٨٢.

[٢٠]. كمال‌الدين، ص ٣٣١ (باب ٣٢، ح ١٦).