ماهنامه موعود
(١)
شماره نوزده
٣ ص
(٢)
فهرست
٣ ص
(٣)
سرمقاله
٤ ص
(٤)
رمز ماندگارى حسين، عليه السلام
٤ ص
(٥)
خليفه خدا، وارث زمين
٦ ص
(٦)
ادبيات فراق
١١ ص
(٧)
الهه عشق، شكيب و شهامت
١٢ ص
(٨)
تبارك الله از شاهكار خلقت تو، يا زينب!
١٢ ص
(٩)
درآمدى بر استراتژى انتظار
١٤ ص
(١٠)
حركت اول
١٦ ص
(١١)
حركت دوم
١٧ ص
(١٢)
حركت سوم
١٨ ص
(١٣)
كودكان انقلاب، نوجوانان جنگ، جوانان عصر سازندگى
٢٠ ص
(١٤)
حديث عشق و انتظار
٢١ ص
(١٥)
در مطبوعات
٢٢ ص
(١٦)
پايگاههاى حضرت ولى عصر (عج) بر روى شبكه اينترنت
٢٢ ص
(١٧)
اى بهار دلها
٢٥ ص
(١٨)
سال امام على عليه السلام
٢٦ ص
(١٩)
هدايت شده پيروز
٢٨ ص
(٢٠)
مهدى
٣٠ ص
(٢١)
امام مهدى و دنياى استكبار
٣٤ ص
(٢٢)
جمعه هاى انتظار
٣٧ ص
(٢٣)
در شعر شاعران شوريده حضرت
٣٧ ص
(٢٤)
عبّاس يعنى
٤٠ ص
(٢٥)
مرهم بر زخم
٤٠ ص
(٢٦)
خط خون
٤١ ص
(٢٧)
طاووس باغ بخش پايانى
٤٢ ص
(٢٨)
پيرامون نام تو
٤٩ ص
(٢٩)
با دعاى ندبه در پگاه جمعه
٥٠ ص
(٣٠)
دعاى ندبه و عقائد كيسانيه
٥٠ ص
(٣١)
1- «كوه رضوى»
٥٠ ص
(٣٢)
2- «ذوطوى»
٥١ ص
(٣٣)
او مى آيد
٥٦ ص
(٣٤)
يك سبو عطش نگرشى بر موضوع دعا براى تعجيل فرج
٥٨ ص
(٣٥)
روايت چهارم
٥٨ ص
(٣٦)
1 اهميت دعاى فرج
٥٨ ص
(٣٧)
2 امر به كثرت دعا
٥٩ ص
(٣٨)
3 حتميت تاثير دعا
٥٩ ص
(٣٩)
4 معناى دقيقتر حديث
٦٠ ص
(٤٠)
5 انس به مساله ظهور
٦٠ ص
(٤١)
6 ظهور و فرج؛ آرمان اصلى شيعه
٦١ ص
(٤٢)
7 معقوليت ژرف
٦١ ص
(٤٣)
ماشَيح موعود يهود
٦٣ ص
(٤٤)
مقدمه
٦٣ ص
(٤٥)
بخش اول
٦٤ ص
(٤٦)
بخش دوم
٦٥ ص
(٤٧)
دوره قبل از ظهور ماشيح
٦٥ ص
(٤٨)
بخش سوم شخصيت ماشيح
٦٥ ص
(٤٩)
الف مشايح بشر خاكى
٦٥ ص
(٥٠)
بماشيح در هر دوره
٦٥ ص
(٥١)
منتقم دادگر
٦٧ ص
(٥٢)
1 طرح مساله
٦٧ ص
(٥٣)
2 مقدمه
٦٧ ص
(٥٤)
2- 1 برقرارى قسط و عدل هدف زمينى ارسال رسل و انزال كتب
٦٧ ص
(٥٥)
2- 2 اصالت اعتدال اخلاقى و رابطه آن با عدل اقتصادى، سياسى
٦٨ ص
(٥٦)
2- 3 «قانون» و «الگو» لازمه رسيدن به عدل جامع
٦٩ ص
(٥٧)
2- 4 نظام اسلامى، نظام امامت عدل نه امام عادل
٦٩ ص
(٥٨)
2- 5 ملازمه نظام امامت عدل و رسيدن به عدالت همه جانبه
٦٩ ص
(٥٩)
3- تبيين
٦٩ ص
(٦٠)
4- تكميل
٧٠ ص
(٦١)
چند درهم براى تبرك
٧١ ص
(٦٢)
نگرشى به زيارت آل ياسين قسمت چهارم
٧٢ ص
(٦٣)
كرب بلا حلقه ذكر خداست
٨١ ص
(٦٤)
ميعادگاه منتظران
٨٢ ص
(٦٥)
كلام نور
٨٢ ص
(٦٦)
پرسش و پاسخ
٨٥ ص
(٦٧)
مفهوم ولايت در حديث غدير
٩٠ ص
(٦٨)
واقعه روز غدير خم
٩١ ص
(٦٩)
دوم، منظور از «ولى» در روايت غدير چيست؟
٩٤ ص

ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٨٣ - كلام نور

باشد.[١]

با اين همه افراد و جريان‌هاى زيادى هم با اين مراسم در طول تاريخ به مخالفت برخاسته‌اند به عنوان نمونه مى‌توان از حاكم غاصب متوكل عباسى نام برد كه از طريق بسيج تمام امكانات خود علاوه بر خراب كردن قبر مبارك امام حسين، عليه‌السلام، دستور داد تا تمام افرادى را كه مبادرت به زيارت آن حضرت مى‌كنند بازداشت كرده و مورد آزار و اذيت قرار دهند و حتى نقل شده است ده‌ها نفر را به اين جرم به شهادت رساندند ...[٢]

و گروهى از عالمان نيز در راستاى سياست امويان و عباسيان فتوا داده‌اند از جمله «غزالى» مى‌گويد:

يحرم على الواعظ و غيره رواية مقتل الحسين، عليه‌السلام ...

بر واعظ و غير واعظ ذكر مصائب امام حسين، عليه‌السلام، حرام است ...

و يا صاحب تفسير روح‌البيان مى‌گويد:

... من قرأ يوم عاشورا و اوائل المحرم مقتل الحسين فقد تشبه بالروافض ...

هر كسى كه در روز عاشورا يا روزهاى اول ماه محرم مصيبت‌هاى امام حسين، عليه‌السلام، را ذكر كند به رافضى‌ها (شيعه‌ها) شباهت پيدا كرده است ..[٣]

باز در اين زمينه مى‌توان به عملكرد دست نشانده‌هاى بيگانگان در جوامع اسلام اشاره كرد كه به دستور اربابان خود از برگزارى اين قبيل مراسم جلوگيرى به عمل مى‌آورند؛ از جمله اين افراد كه در ايران به چنين مأموريتى موظف شده بود رضاخان بود كه وى مأموريت داشت تا در راستاى اسلام‌زدايى از انجام آداب و مراسم اسلامى از جمله سوگوارى براى امام حسين، عليه‌السلام، جلوگيرى به عمل آورد يا حداقل آن را محدود سازد[٤] و ...

بديهى است كه منشأ هر يك از اين دو دسته از عكس‌العمل‌ها در آثارى است كه بر اين مراسم مترتب مى‌گردد و از دقت در كم و كيف اين موضوع معلوم مى‌گردد كه مراسم عزادارى بر امام حسين، عليه‌السلام، دو نوع آثار فردى و اجتماعى در پى داشته و دارد كه بعضى از آثار فردى آن عبارت است از: هماهنگ شدن فرد با اهداف امام حسين، عليه‌السلام، نجات از آتش جهنم ارتباط قلبى با پيامبر، صلى‌الله‌عليه‌وآله، همراهى با حضرت زهرا، عليهماالسلام، تأسى بر امام زمان، عليه‌السلام و ...

در بعد اجتماعى هم اين كار سبب حفظ شريعت و احياء احكام مكتب اهل بيت، عليهم‌السلام، و در يك كلام ضامن بقاى دين و دستاوردهاى آن است و به علاوه اين كار يكى از مناسب‌ترين روش‌هاى مبارزه با ظلم ستمكاران و افشاى جنايات آنهاست.

از تأمل و تدبر در علل مخالفت دشمنان اهل‌بيت، عليهم‌السلام، با برگزارى مجالس و مراسم سوگوارى اين حقيقت روشن مى‌گردد كه علت اصلى ممانعت آنها از اين كار مبارزه با آثار احياگرانه مكتبى و ظلم‌ستيزانه اجتماعى نهضت عاشورا بوده است. چرا كه با زنده بودن خاطره اين قيام ستم سوز عرصه براى تعدى ستمگران و اهل باطل در سرتاسر جهان تنگ مى‌شود. لذا در مبارزات ضد استعمارى، گاندى هم مناسب‌ترين روش مبارزه با استعمار پير انگليس را تبعيت از شيوه حياتبخش امام حسين، عليه‌السلام، ذكر مى‌كند.

با توجه به نقش مهم عاشورا در احياى روحيه ظلم‌ستيزى بود كه امام راحل، قدس‌سره، همواره نسبت به بزرگداشت قيام عاشورا تأكيد مى‌كردند و درصدد احيا مجدد اصول آن بودند. مارتين كرامر در اين باره مى‌نويسد: