ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٨١ - كرب بلا حلقه ذكر خداست

كرب‌بلا حلقه ذكر خداست‌

حق حق عشاق به شوق بلاست‌

يك طرف از خيل حرامى سپاه‌

سوى دگر شعشعه مهر و ماه‌

دشت و عطش، آتش و خون باهمند

شعله و خورشيد به هم محرمند

حضرت عباس، عليه‌السلام‌

بسته كمر پيش امام همام‌

كاى به فداى تو، شهادت بده‌

جام بلاغت‌به ارادت بده‌

گاه بلوغ است‌خدا را بريز

از خم اخلاص، صفا را بريز

باده مخواه اينهمه خالى مرا

هست‌به مى همت عالى مرا

تشنه آبم؟ نه؛ خدا شاهد است‌

تشنه مرگم، و بلا شاهد است‌

هر چه بلا هست‌به جانم بريز

تا بشوم در طلبت ريز ريز

دست و دل و ديده فداى تو باد

اينهمه از بهر رضاى تو باد

گر تو نباشى همه عالم مباد

سايه‌ات از اهل ولا كم مباد

گفت‌حسين بن على با نگاه‌

سر پس پرده و اسرار راه:

«اى تو علمدار سپاه حسين‌

ماه بنى‌هاشم و ماه حسين‌

وى قمر لشگر هفتاد و دو

تاج سرلشگر هفتاد و دو

مى‌روى و مى‌رود از دل قرار

مى‌روى و مانده زمين ذوالفقار

مى‌شكند پشت‌حسينت ولى‌

مى‌شوى اسرار على منجلى»

بعد سخنها كه بدين سان گذشت‌

حضرت عباس هم از جان گذشت‌

شد دگر از دست، توان و شكيب‌

نصر من‌الله و فتح قريب‌

معركه ماند و علمى بى‌سوار

ناله و فرياد و غمى بى‌شمار

آب كه از مشك اباالفضل ريخت‌

آينه از اشك اباالفضل ريخت‌

آينه‌ها جلوه ساقى شدند

هر چه شكستند اياغى شدند

گشت عدو باعث تكثير نور

كرد خدا باز به نوعى ظهور

دشت، پر از حضرت عباس شد

كرب‌بلا مزرعه ياس شد

عطر شهادت همه جا را گرفت‌

دست‌خدا دست‌خدا را گرفت‌

شد ز كفم باز توان و شكيب‌

نصر من‌الله و فتح قريب‌