٣٠٠٠ سال به طول مى‌كشد گشوده خواهد شد و به فاصله هر ١٠٠٠ سال، سه نجاتبخش ديگر كه از پسران زرتشت محسوب مى‌شوند و بعد از مرگ وى به دنيا خواهند آمد، در پى وى ظاهر خواهند شد، آخرين آنها سوشيانز(SOSHYANS) و يا سائوشيانت(SAOSHYANT) نام دارد كه در پايان جهان ظاهر خواهد شد و خداوند وظيفه بر پايى آخرين حكومت جهان و رستاخيز مردگان را بر عهده وى خواهد گذاشت.

مهدى‌

واژه عربى: به معنى شخصى كه به طور الهى هدايت‌شده‌است. و در آخرالزمان‌شناسى اسلامى عبارت است از منجى كه انتظار ظهورش مى‌رود و زمين را از عدالت و برابرى پر خواهد كرد. دين راستين را اعاده خواهد نمود و در طى يك دوره كوتاه طلايى كه هفت، هشت و يا نه سال تا قبل از پايان جهان طول خواهد كشيد، راهنمايى مردم را بر عهده خواهد گرفت. قرآن (كتاب مقدس اسلامى) اشاره‌اى به او ندارد و به هيچ حديث (گفته منسوب به محمد پيامبر، صلى‌الله‌عليه‌وآله) قابل اعتمادى نيز در مورد مهدى نمى‌توان استناد كرد. بسيارى از علماى متعصب سنى اعتقاد به مهدويت را زير سؤال مى‌برند. اما اين اعتقاد، بخش ضرورى اصول عقايد شيعيان مى‌باشد.

به نظر مى‌رسد عقيده به مهدى در دوره‌هاى اغتشاش و عدم امنيت مذهبى بر تحولات سياسى اوايل اسلام (قرنهاى هفتم و هشتم ميلادى) رواج يافته باشد.

شايد مختار بن‌ابو عبيده ثقفى، رهبر شورش مسلمانان غير عرب در عراق، در سال ٦٨٦ م. اولين كسى باشد كه از اين نظريه براى نگهداشتن ياران خود در كنار يكى از پسران على، عليه‌السلام، (داماد پيامبر، صلى‌الله‌عليه‌وآله) به نام محمد بن حنفيه، استفاده كرد. حتى بعد از مرگ محمد بن حنفيه نيز اين اعتقاد ادامه يافت. ابوعبيد [مختار] فكر مى‌كرد كه مهدى يا همان محمد حنفيه زنده مانده است و در معبد خود در حالت پنهانى (غيبت) زندگى مى‌كند. و مجددا ظاهر خواهد شد تا دشمنان خود را نابود كند، در سال ٧٥٠ م. انقلابيان عباسى از پيشگوييهائى كه در آن هنگام درباره آخرالزمان رايج‌بود، استفاده كردند. اين پيشگوييها مى‌گفت كه مهدى از خراسان كه در مشرق قرار دارد، قيام خواهد كرد و پرچمهاى سياهى را حمل مى‌كند.

اعتقاد به مهدى در هر زمان كه بحرانى رخ مى‌دهد، مورد تاكيد قرار مى‌گيرد، بنابراين بعد از جنگ «لاس ناواس دو تولوسا».DE TOLOSA LAS NAVAS در سال ١٢١٢ م. كه بيشتر خاك اسپانيا از دست اسلام خارج شد. مسلمانان اسپانيايى حديثى را بين خود، رد و بدل مى‌كردند كه منسوب به پيامبر، صلى‌الله‌عليه‌وآله، بوده و پيشگويى مى‌كرد كه اسپانيا مجددا توسط مهدى فتح خواهد شد. در هنگام تصرف مصر توسط ناپلئون نيز شخصى ادعا كرد كه مهدى است و در دوره كوتاهى در مصر سفلى ظاهر شد. از آنجايى كه مهدى اعاده كننده قدرت سياسى و خلوص دينى اسلام است، در جامعه اسلامى اين عنوان مورد ادعاى انقلابيون قرار كرفته است. بويژه شمال آفريقا شاهد تعدادى از اين مدعيان، به نام مهدى بوده است. مهمترين آنها «عبيدالله» مؤسس سلسله فاطميون (در سال ٩٠٩ م.) است. «محمدبن تومرت» بنيانگذار نهضت المهاد در «موروكو» در قرن دوازدهم ميلادى و «محمد احمد مهدى سودانى» كه در سال ١٨٨١ م. بر عليه دولت مصر، شورش كرد نيز از اين جمله‌اند.

پاسخ به اشتباهات و انحرافات:

اينك به نحو اجمال و اختصار به پاسخ اشكالات فوق مى‌پردازيم.

نويسندگان مقالات مزبور معتقدند: «اسلام دينى نيست كه در آن ظهور منجى انتظار برود و جايى براى مسيح نجاتبخش در آن وجود ندارد».

براى پاسخ مى‌گوييم:

اسلام دينى است كه اساس تعليمات خود را برتذكرات فطرى پايه گذارى كرده، و از فطرت انسانها به عنوان گنجينه عظيمى از وديعه‌هاى الهى بهره برده و آن را پشتوانه اصول معارفى و تربيتى‌