ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٧٢ - كاربرد درمانى عسل
٣. ممكن است در آينده حكم و اسرار و علل بهترى از آنچه تا حال كشف شده براى بشر آشكار گردد؛ زيرا علم بشر خيلى محدود و به تصديق دانشمندان اين عصر، نسبت معلومات بشر به مجهولات او اندك است و هر چه معلومات تازه براى بشر پيدا مىشود، مجهولات او زيادتر مىگردد؛
٤. فلسفه و علّت برخى از احكام و قوانين اسلام هنوز روشن نشده است كه به اين موارد، احكام تعبّدى مىگويند و لازم است هر مسلمانى بدانها عمل كند كه مسلّماً عقل و علم آنها را مىپذيرد و ممكن است در آينده، حكمتهاى آنها براى ما روشن شود؛ چرا كه اين قوانين از طرف خداى حكيم وضع شده است.
امام رضا (ع) درباره حكمت مقرّرات الهى كه بر انسان حلال يا حرام شده است، مىفرمايند:
«إِنَّا وَجَدْنَا كُلَّ مَا أَحَلَّ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى فَفِيهِ صَلَاحُ الْعِبَادِ وَ بَقَاؤُهُمْ وَ لَهُمْ إِلَيْهِ الْحَاجَةُ الَّتِى لَا يَسْتَغْنُونَ عَنْهَا وَ وَجَدْنَا الْمُحَرَّمَ مِنَ الْاشْيَاءِ لَا حَاجَةَ بِالْعِبَادِ إِلَيْهِ وَ وَجَدْنَاهُ مُفْسِداً دَاعِياً الْفَنَاءَ وَ الْهَلَاك؛
ما مىبينيم هر آنچه كه خداوند تبارك و تعالى حلال كرده، در آن، صلاح و بقاى بندگان است و بدان نيازى گريزناپذير دارند و مىبينيم همه آنچه كه حرام شده است، بندگان بدان نيازى ندارند و مىبينيم كه همه موجب تباهى و زمينه نابودىاند.»
در اين سخن، امام تصريح مىفرمايند كه آنچه در مقرّرات الهى در زمينههاى مختلف، مانند خوردن، آشاميدن، ازدواج و ... حلال شمرده شده، امورى است كه مردم براى تأمين سلامت، رفاه و آسايش خود بدان نياز دارند و مصالح زندگى و بقاى آنها وابسته به آن است و به عكس، آنچه تحريم شده، امورى است كه مورد نياز مردم نيست؛ بلكه به زيان سلامت و آسايش آنان و موجب هلاكت آنهاست.
و بدين سان، انسان مىتواند با پيوند با خدا و برنامههايى كه او براى زندگى بشر ارائه كرده، به بزرگترين نعمتهاى الهى دست يابد و نه تنها آخرت، سلامت، سعادت و خوشبختى دنياى خود را نيز تأمين كند:
«مَنْ كانَ يُرِيدُ ثَوابَ الدُّنْيا فَعِنْدَ اللَّهِ ثَوابُ الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ؛[١]
هركس پاداش دنيا مىخواهد، (بداندكه) پاداش دنيا و آخرت، نزد خداست.»
پىنوشتها:
[١]. سوره يونس، آيه ٥٧.
[٢]. سوره اسراء، آيه ٨٢.
[٣]. سوره مائده، آيه ١٦.
[٤]. سوره اعراف، آيه ٣١.
[٥]. سوره اعراف، آيه ١٥٧.
[٦]. سوره مائده، آيه ٣.
[٧]. سوره نحل، آيه ١١٥؛ سوره بقره، آيه ١٧٣؛ سوره مائده، آيه ٣؛ سوره انعام، آيه ١٤٥.
[٨]. سوره بقره، آيه ١٧٣؛ سوره مائده، آيه ٣؛ سوره انعام، آيه ١٤٥؛ سوره نحل، آيه ١١٥.
[٩]. سوره مائده، آيه ٤؛ سوره اعراف، آيه ٣٣؛ سوره مائده، آيات ٨٧ و ٨٨؛ سوره نحل، آيه ٥.
[١٠]. سوره مائده، آيه ٨٨
[١١]. سوره نحل، آيه ٥.
[١٢]. سوره نحل، آيه ١٤.
[١٣]. سوره نحل، آيه ٦٦.
[١٤]. سوره انعام، آيه ٩٩؛ سوره مؤمنون، آيه ٢٠.
[١٥]. سوره نحل، آيه ١١؛ سوره عبس، آيه ٢٩.
[١٦]. سوره تين، آيات ١- ٤.
[١٧]. سوره نحل، آيه ٦٢.
[١٨]. سوره نساء، آيه ١٣٤.
منابع:
\* قرآن كريم
\* «طب در قرآن»، صص ١٣٨- ١٤١. ١٣٦. ١٤٠
\* «مفردات راغب اصفهانى»، ماده (خبث)، ص ١٣٨.
\* «پژوهشى در اعجاز علمى قرآن»، ج ٢، صص ١٤١. ٣١٣ و ٣١٦.
\* «وسائل الشيعه»، ج ١٦، ص ٣١٠.
\* «بحارالانوار»، ج ٦٥، صص ١٤٣ و ١٦٥.
\* «آموزههاى تندرستى در قرآن»، صص ٧٧ و ١٥٩.
\* «فلسفه احكام»، ص ٢٣.
\* «نهج البلاغه»، امام على (ع)، ترجمه محمّد دشتى
\* «طبّ اسلامى»، ادوارد براون، ترجمه مسعود رجبنيا