ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٦٥ - آيات قرآن، پزشكى و طبابت

طبابت كار خداوند است‌

رضا ابراهيمى‌

اشاره‌اى كوتاه بر مطلب شماره قبل:

همان‌گونه كه در مطلب شماره قبل عنوان شد طبابت، كار خداوند است، قدمت طبّ اسلامى به تأييد تمامى حكماى اين طبّ، به درازاى عمر انسان و حتّى به تعبير بهتر، به درازاى عمر زمين است. برخى از نام‌آورترين دانشمندان، حكما و محقّقان بزرگ در اين علم بر اين باورند كه علم طبّ، مبدأ الهى دارد و متّكى بر وحى است. محمّدبن محمّدبن نعمان عكبرى بغدادى، ملقّب به شيخ مفيد (ره) مى‌فرمايد: طبّ دانشى است درست كه آگاهى از آن، امرى ثابت و راه دسترسى به آن وحى است.

آگاهان به اين دانش، آن را تنها از طريق پيامبران بهره گرفته‌اند و با استفاده از سمع (ادّله نقلى)، با هدف درمان و نيز براى فراگيرى آن كوشيده‌اند در واقع آگاهى از اين علم، نعمتى از جانب خداوندى است كه برهمه نهفته‌ها آگاه است.

سيّد بن طاووس نقل كرده است: خداوند آدم را از بهشت فرو آورد و او را از آگاهى به همه چيز برخوردار ساخت. طبابت از جمله چيزهايى بود كه خداوند وى را از آن آگاه كرد.

«قرآن كريم»، از ابراهيمِ خليل (ع) نقل مى‌كند كه فرمود:

«وَإِذا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ‌؛

و چون بيمار شوم، او (خداوند) شفايم مى‌دهد.»

اين سخن بدين معناست كه طبابت، كار خداوند متعال است و طبيب واقعى اوست. خداوند است كه خواصّ درمانى را در داروها نهاد و در نظام آفرينش، براى هر دردى، دارويى آفريد و به انسان، استعداد شناخت دردها و داروها و چگونگى درمان آنها را عنايت كرد و بدين‌سان، خود را مظهر نام‌هاى «طبيب» و «شافى» قرار داد؛ چنان‌كه پيامبران الهى (ص) نيز براى درمان بيمارى‌هاى جان، مَظهر اين نام‌هاى مقدّس هستند.

بنابراين از نگاه اسلام، طبيب و دارو، خواه براى روح (جان و روان) و خواه براى تن (بدن و جسم)، تنها نقش يك واسطه را در نظام حكيمانه آفرينش ايفا مى‌كنند و درمان‌كننده، فقط خداوند متعال است.

آيات قرآن، پزشكى و طبابت‌

قرآن كريم، كتاب انسان‌سازى است و هدف آن، هدايت انسان به سوى‌