در اصطلاح فقهى، مردار به جانورى اطلاق مى‌شود كه از طريق ذبح شرعى، جان از تنش جدا نشده باشد. براى ذبح شرعى نيز حكمت‌هايى بيان شده كه خود نيز داراى تأثيراتى بهداشتى است و آن اينكه چون خون پس از مرگ جانور به محلّ مناسبى براى رشد ميكروب‌ها تبديل خواهد شد، ذبح شرعى با بريده شدن رگ‌ها و شريان‌هاى بزرگ گردن، باعث خروج تمام خون بدن حيوان خواهد شد و دست و پا زدن حيوان ذبح شده نيز به اين امر كمك خواهد كرد. ممنوعيت خوردن گوشت مردار، در سوره‌هاى «انعام»، «نحل»، «بقره» و «مائده» با الفاظ مختلف تكرار شده كه علّت آن، خطرات جسمى و روحى استفاده از آن و آلودگى مردم آن روزگار به اين مسئله است. در روايات نيز به برخى از مضرّات استفاده از گوشت مردار اشاره شده است؛ به عنوان مثال از امام صادق (ع) حكايت شده:

«هيچ‌كس مردار نمى‌خورد؛ مگر اينكه بدنش ضعيف و رنجور مى‌شود، نيروى او را مى‌كاهد و نسل او را قطع مى‌كند و آن‌كس كه به اين كار ادامه دهد، با مرگ ناگهانى (مثل سكته) از دنيا مى‌رود.»

ضررهاى ديگرى براى خوردن گوشت مردار در روايات برشمرده‌اند كه عبارتند از: بدبويى بدن، ايجاد صفراء، بد اخلاقى، عصبانيت، قساوت قلب و از بين رفتن مهر و عطوفت، منجمد شدن خون و غيره.

از اين روايات روشن مى‌گردد علاوه بر اينكه استفاده از مردار، ضررهاى جسمى دارد، داراى ضررهاى روانى و اخلاقى هم مى‌باشد و در روايت حكايت شده به قدرى گوشت مردار مهر و محبّت را مى‌برد كه شخص، حتّى از كشتن فرزند و پدر خويش ايمنى نخواهد داشت.

در تفاسير آمده است:

دستگاه گوارش نمى‌تواند از مردار، خون سالم و زنده بسازد. به علاوه مردار، كانونى است از انواع ميكروب‌ها.

و ضررهاى ديگرى كه صاحب نظران و پزشكان در كتب خويش به آن اشاره كرده‌اند.

٢. خون:

حرمت خوردن خون در چهار سوره قرآن كريم با الفاظ مختلف تكرار شده است:

«إِنَّماحَرَّمَ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةَ وَ الدَّمَ ...»[٢]

موضوع خوردن خون در ميان اقوام و ملل جهان، سابقه‌اى طولانى داشته است و در دوران جاهليّت هم از آن استفاده مى‌كردند.

متخصّصان علوم پزشكى و غذايى، اسرار علمى و فلسفه‌هاى مختلفى‌