ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٣٨ - مقام حجرالاسود مرهون معرفت امام (ع) است
حضور مىيابد، حضرت آنها را مىبيند؛ ولى آنها او را نمىبينند.»[١]
ب: از محمّد بن عثمان عمروى، دومين نايب خاصّ امام زمان (عج) نقل شده كه:
«به خدا قسم! صاحب اين امر در مراسم حجّ هر سال حضور مىيابد، مردم را مىبيند و آنها را مىشناسد، امّا مردم او را نمىشناسند.»[٢]
ج: امام صادق (ع) مىفرمايند:
«سالى كه صاحب اين امر در مراسم حاضر نشوند، مردم حجّشان مقبول نيست.»[٣]
د: تاريخ طولانى و پر فراز و نشيب عصر غيبت، پر است از ماجراهاى آنها كه توفيق زيارت امامشان را در مراسم حجّ داشتهاند. حال يا مانند علىّ بن مهزيار اهوازى، مولاى خويش را در زمان ملاقات شناختند و به طور رسمى به حضورش بار يافتند يا پس از تشرّف به حضور ايشان حقيقت را يافتند يا اينكه در طواف، در سعى صفا و مروه، در عرفات، مشعر و مِنى زمزمهشان «مَتى تَرانا وَ نَريكَ» بود؛ امّا اگر ديدند، نشناختند.
|
حجراسماعيل، ركن، زمزم، بيت و مقام |
جبهه مىسايند بر درگاه هر حجّت مدام |
|
|
استلام سنگ اسود را كند حاجى ولى |
مىنمايد اين حجر، دست ولى را استلام |
|
|
حاجيان را باز شد گر چشم دل، خواهند ديد |
در طواف حجّت بن العسكرى (ع) بيت الحرام |
|
|
چون كه او باشد امام اوّلين و آخرين |
اقتدا بر او نمايد در نماز خود مقام |
|
|
صوت جانبخش انَا المهدى او حين ظهور |
از كنار كعبه مىآيد به گوش خاص و عام |
|
|
با ظهور اين گل زيباى گلزار اميد |
خلق را از عطر و بوى او شود، خوشبو مقام[٤] |