ماهنامه موعود
(١)
شماره يكصد و پنجاه و دو- يكصد و پنجاه و سه
٣ ص
(٢)
فهرست
٣ ص
(٣)
فردا دير است!
٤ ص
(٤)
چه زمانى فرج مى رسد؟
٧ ص
(٥)
گزارشى از وضع مبلّغان شيعه در مالزى
٨ ص
(٦)
گزارشى از وضع شيعيان در اندونزى
٩ ص
(٧)
تاريخ فراموش شده!
١٠ ص
(٨)
سرآغاز امامت صالحان
١١ ص
(٩)
گلستانه
١٥ ص
(١٠)
اين خانه بى دليل ترك بر نداشته ست
١٥ ص
(١١)
آيينه محشر
١٥ ص
(١٢)
مؤسّس اسلام!
١٦ ص
(١٣)
حنفا حنفيّت و رابطه آن با اسلام
١٨ ص
(١٤)
مفهموم شناسى حنفيت
١٩ ص
(١٥)
1) لغت شناسى حنيف
١٩ ص
(١٦)
2) كاربردهاى حنيف
١٩ ص
(١٧)
ديدگاه ها در مورد احناف
٢٠ ص
(١٨)
عقايد و تفكّرات حنفا
٢٠ ص
(١٩)
1 اعتقاد به توحيد
٢٠ ص
(٢٠)
2 اعتقاد به معاد
٢١ ص
(٢١)
3 اعتقاد به ارزش هاى اخلاقى
٢١ ص
(٢٢)
4 ايمان به خداوند و نبوّت حضرت ابراهيم (ع)
٢١ ص
(٢٣)
رفتارهاو عملكردهاى حنفا
٢١ ص
(٢٤)
1 تلاش براى اصلاح جامعه
٢١ ص
(٢٥)
2 اعتكاف
٢١ ص
(٢٦)
3 حجّ توحيدى و عارى از رسومات جاهلى و شعائر شرك آلود
٢١ ص
(٢٧)
5 پرهيز از شركت در اعياد قريش
٢١ ص
(٢٨)
6 دعوت به يكتاپرستى
٢١ ص
(٢٩)
7 داشتن سواد خواندن و نوشتن
٢١ ص
(٣٠)
8 دعوت به تفكّر در نظام آفرينش
٢٢ ص
(٣١)
رابطه پيامبراكرم (ص) با حنفاء و حنفيّت با اسلام
٢٢ ص
(٣٢)
عقايد و تفكّرات حنفا
٢٣ ص
(٣٣)
گلستانه
٢٥ ص
(٣٤)
اتّفاق ناممكن
٢٥ ص
(٣٥)
حسين (ع) ذبيح اعظم
٢٦ ص
(٣٦)
ذبح اسماعيل (ع)
٢٧ ص
(٣٧)
معناى فدا و وجود ذبح عظيم
٢٨ ص
(٣٨)
ذبيح اعظم
٢٩ ص
(٣٩)
حج تجديد عهد ولايت
٣١ ص
(٤٠)
پيشگفتار
٣٢ ص
(٤١)
(1) بُعد اخلاقى حجّ
٣٢ ص
(٤٢)
(2) بُعد سياسى حجّ
٣٢ ص
(٤٣)
(3) بُعد فرهنگى حج
٣٣ ص
(٤٤)
(4) بُعد اقتصادى حج
٣٣ ص
(٤٥)
تمام الحج
٣٤ ص
(٤٦)
مقام حجرالاسود مرهون معرفت امام (ع) است
٣٦ ص
(٤٧)
گلستانه
٣٩ ص
(٤٨)
آب حيات
٣٩ ص
(٤٩)
چه خبر بود؟
٣٩ ص
(٥٠)
خليل الرّحمان
٤٠ ص
(٥١)
درنگى در آيه امامت ابراهيم (ع)
٤٠ ص
(٥٢)
امامت ابراهيم (ع) در نگاه مفسّران
٤١ ص
(٥٣)
(1) امامت= نبوّت
٤١ ص
(٥٤)
(2) امامت= رهبرى سياسى
٤١ ص
(٥٥)
(3) امامت= پيشوائى پيامبران
٤٢ ص
(٥٦)
(4) امامت= راهنمائى باطنى
٤٣ ص
(٥٧)
(5) امامت= پيشاهنگى در عمل
٤٦ ص
(٥٨)
سيماى حضرت ابراهيم (ع) در قرآن
٤٨ ص
(٥٩)
ثناى ابراهيم (ع) در قرآن
٤٩ ص
(٦٠)
ابراهيم (ع)، اسوه توحيد و خدا محورى
٤٩ ص
(٦١)
امام على (ع) و لقب اميرالمؤمنين
٥٠ ص
(٦٢)
لقب اختصاصى حضرت على (ع)
٥١ ص
(٦٣)
حضرت على (ع)
٥٢ ص
(٦٤)
نماز عيد غدير
٥٣ ص
(٦٥)
گفتار فقها
٥٣ ص
(٦٦)
روايات
٥٥ ص
(٦٧)
فراخوان بازخوانى خطبه غدير
٥٦ ص
(٦٨)
نماى نخست توقّف
٥٦ ص
(٦٩)
نماى دوم اوّلِ دفتر
٥٦ ص
(٧٠)
نماى سوم مطلبى مهم
٥٧ ص
(٧١)
نماى چهارم پايان رسالت
٥٧ ص
(٧٢)
نماى پنجم على و فرزندانش
٥٧ ص
(٧٣)
نماى ششم وصف يار
٥٨ ص
(٧٤)
پاسخ به فراخوان يك
٥٨ ص
(٧٥)
پاسخ به فراخوان دو
٥٩ ص
(٧٦)
پاسخ به فراخوان سه
٥٩ ص
(٧٧)
پاسخ به فراخوان چهار
٥٩ ص
(٧٨)
حكمت تعداد ائمّه (ع)
٦٠ ص
(٧٩)
مقدّمه
٦٠ ص
(٨٠)
ديدگاه 1
٦١ ص
(٨١)
ديدگاه 2
٦١ ص
(٨٢)
ديدگاه 3
٦١ ص
(٨٣)
ديدگاه 4
٦٢ ص
(٨٤)
ديدگاه 5
٦٢ ص
(٨٥)
ديدگاه 6
٦٣ ص
(٨٦)
ديدگاه 7
٦٣ ص
(٨٧)
نتيجه گيرى
٦٤ ص
(٨٨)
گلستانه
٦٧ ص
(٨٩)
نام على
٦٧ ص
(٩٠)
خيبر
٦٨ ص
(٩١)
امام على (ع) و فتح قلعه خيبر و قتل مرحب
٦٩ ص
(٩٢)
رجزهاى دو قهرمان پايان يافت
٦٩ ص
(٩٣)
خورشيد بازمى گردد
٧٠ ص
(٩٤)
راز غيبت از ديدگاه اميرالمؤمنين (ع)
٧٢ ص
(٩٥)
اشاره
٧٢ ص
(٩٦)
1 غيبت امام مهدى (ع)
٧٣ ص
(٩٧)
2 علل و حكمت هاى غيبت امام زمان (ع)
٧٣ ص
(٩٨)
1- 2 در امان ماندن از بيعت با ستمگران
٧٣ ص
(٩٩)
2- 2 مشخّص شدن گمراهان
٧٤ ص
(١٠٠)
3- 2 ستم و ظلم مردم به خودشان
٧٤ ص
(١٠١)
4- 2 به جهت ستم به فرزندان على (ع)
٧٤ ص
(١٠٢)
5- 2 حفظ علامت هاى هدايت
٧٤ ص
(١٠٣)
3 آثار و نتايج غيبت امام زمان (ع)
٧٤ ص
(١٠٤)
1- 3 سرگردان شدن مردم
٧٤ ص
(١٠٥)
2- 3 مشكل شدن ديندارى
٧٥ ص
(١٠٦)
3- 3 ترديد در وجود امام زمان (ع)
٧٥ ص
(١٠٧)
فرزندانمان را چه بناميم؟
٧٦ ص
(١٠٨)
چرا بايد اسم فرزندانمان را اسم هاى اسلامى بگذاريم؟
٧٦ ص
(١٠٩)
سينماى دينى و مهدوى امروز ما؛ هست ها و بايدها
٧٨ ص
(١١٠)
گرايش موشك وار
٨٤ ص
(١١١)
اسلام دين آينده
٨٤ ص
(١١٢)
گرايش به اسلام در ميان مسيحيان متعصّب
٨٦ ص
(١١٣)
يك گزينه توحيدى جديد
٨٦ ص
(١١٤)
نام «محمّد» نخستين نام پرطرفدار در لندن و دومين نام پركاربرد در انگليس
٨٧ ص
(١١٥)
هشدارى براى انگلستان
٨٧ ص
(١١٦)
بزرگ ترين چالش تاريخ كليسا
٨٧ ص
(١١٧)
مسيح دجال
٩٠ ص
(١١٨)
مقدّمه
٩٠ ص
(١١٩)
مأموريت
٩٢ ص
(١٢٠)
اردوگاه ايمان
٩٢ ص
(١٢١)
نشانه هاى اردوگاه كفر
٩٣ ص
(١٢٢)
يهود خود را بيرون انداختند!
٩٥ ص
(١٢٣)
ومسيح دجّال برترين فتنه هاست!
٩٥ ص

ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٣٠ - ذبيح اعظم

نشده است. بنابراين تعبير ذبيح اعظم كمترين چيزى است كه مى‌توان در حقّ سيّدالشّهدا (ع) گفت. نكته جالب توجّه اينكه حضرت اسماعيل (ع) با اينكه: ذبيح الله ناميده شده است و به راستى حضرت ابراهيم (ع) عزم بر ذبح او داشت و ذرّه‌اى در اطاعت امر خداوند متعال سستى نكرد، ولى خدا نخواست كه او حقيقتاً ذبح گردد و مشيّتش بر آن قرار گرفت كه ذبيح حقيقى از نسل او و فرزند پيغمبر خاتم (ص) و جگرگوشه فاطمه (س) و سيّد و سالار شهيدان (ع) باشد.

آرى. حسين بن على (ع)، انسانى برتر از عرش و فرش است كه خدا او را در قرآن كريم نفس مطمئنّه ناميده: «ياأَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ» و او را به جوار خود فراخوانده است: «ارْجِعِيإِلى‌ رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً فَادْخُلِي فِي عِبادِي وَ ادْخُلِي جَنَّتِي.»[١] و او نيز با كمال اخلاص در لبّيك گفتن به فراخوان پروردگار، شتاب كرده‌[٢] و با دادن سر مباركش در راه رضاى پروردگار در مناى حسينى، ذبيح اعظم خدا شده است.

پى نوشت ها


[١]. علامه مجلسى، بحارالأنوار، ج ١٣، ص ١٠٤ و ج ١٤، ص ١٨٢، چاپ بيروت، سال ١٤٠٤.

[٢]. همان، ج ٩٨، ص ٢٣٧ و ٣٢٠.

[٣]. شيخ، صدوق، من لايحضره الفقيه، ج ٣، ص ٨٩، انتشارات جامعه مدرسين سال ١٤١٣ ق، وسائل الشيعه، ج ٢٧، ص ٢٦٠، مستدرك الوسائل، ج ١٦، ص ٩٧، بحارالأنوار، ج ١٥، ص ١٢٦، بحارالأنوار، ج ١٠١، ص ٣٢٤، الخصال، ج ١، ص ١٥٦.

[٤]. من لايحضره الفقيه، ج ٤، ص ٣٦٨.

[٥]. بحارالأنوار، ج ١٢، ص ١٢٢ و ج ١٥، ص ١٢٨، ح ٦٩.

[٦]. الصافات، آيه ١٠٧.

[٧]. سوره بقره (٢)، آيه ١٢٤.

[٨]. مركز فرهنگ و معارف قرآن، دايرة المعارف قرآن كريم، ج ١، ص ٥٣١، انتشارات دفتر تبليغات، ١٣٨٢.

[٩]. تفسير نمونه، ج ١٩، ص ١١٨.

[١٠]. من لايحضره الفقيه، ج ٢، ص ٢٣٠، ح ٢٢٧٨.

[١١]. بحارالأنوار، ج ١٢، ص ١٢٩ ح ٧، قرب الإسناد، ص ١٧٣

[١٢]. بحارالأنوار، ج ١٢، ص ١٣٠، ح ١١ و، ص ١٣٢.

[١٣]. الميزان، ج ٧، ص ٢٣٢ و ج ١٧، ص ١٥٣.

[١٤]. ترجمه الميزان، ج ٧، ص، ٣٢٣ الميزان، ج ٧، ص ٢٣٢

[١٥]. (٣٧) الصافات ١٠٠- ١٠٧

[١٦]. مجمع البيان، ج ٨، ص ٧٠٨.

[١٧]. تفسير نمونه، ج ١٩، ص ١١٦.

[١٨]. سوره بقره (٢)، آيه ١٨٤؛ سوره مائده (٥)، آيه ٣٦؛ سوره معارج (٧٠)، آيه ١١؛ سوره آل عمران (٣)، آيه ٩١. سوره يونس (١٠)، آيه ٥٤. سوره رعد (١٣)، آيه ١٨؛ سوره زمر (٣)، آيه ٤٧.

[١٩]. لسان العرب، ج ٢، ص ٥٩٩.

[٢٠]. بحارالأنوار، ج ١٢، ص ١٢٢ و ج ١٥، ص ١٢٨، ح ٦٩.

[٢١]. دايرة المعارف قرآن كريم، ج ١، ص ٥٣٢- ٥٣٣ مركز فرهنگ و معارف قرآن، انتشارات دفتر تبليغات، چاپ ١٣٨٢.

[٢٢]. تفسير نمونه، ج ١٩، ص ١١٦.

[٢٣]. بحارالأنوار، ج ١٢، ص ١٢٢ و ج ١٥، ص ١٢٨، ح ٦٩، الخصال، ج ١، ص ٥٥، ح ٧٨، عيون أخبار الرضا (ع)، ج ١، ص ٢١٠، ح ١، مستدرك الوسائل، ج ١٦، ص ٩٨، ح ١٩٢٦٨.

[٢٤]. بحارالأنوار، ج ١٢، ص ١٢٤ و ج ٤٤، ص ٢٢٥.

[٢٥]. بحارالأنوار، ج ٤٥، ص ٢١ و ج ٤٤، ص ٣٠٢، ح ١٣ و ج ٤٥، ص ٢١١.

[٢٦]. سوره فجر (٨٩)، آيه ٢٧.

[٢٧]. ر. ك: بحارالأنوار، ج ٢٤، ص ٩٣.

منبع: روزنامه ايران‌