مشهور ميان أصحاب، جواز خواندن نماز [عيد غدير] به جماعت است و اين سخن بعيد نيست؛ زيرا خواندن نمازهاى نافله به جماعت، منع مطلقى ندارد كه ظاهر اين مورد را شامل شود و اجماعى نيز بر منع تحقّق نيافته است. علاوه بر اين، جماعت در نمازها، به خصوص در نماز اين روز، مورد تشويق شرع قرار گرفته است. از سوى ديگر، به جماعت خواندن نماز عيد بهره بيشترى دارد؛ چون كسى كه با آيات آشنا نيست، [توانايى قرائت ندارد] پاداش بسيار مى‌يابد.[٢]

١١. محقّق كركى (ره) متوفّاى ٩٤٠ ه-. ق. در اين باره مى‌گويد:

نماز غدير دو ركعت است كه نيم ساعت قبل از زوال خورشيد خوانده مى‌شود. در هر ركعت، پس از حمد، سوره توحيد، قدر و آيت‌الكرسى تا «هم فيها خالدون»، هر يك ده بار خوانده مى‌شود. اين نماز پس از خطبه خطيب، كه فضيلت آن روز را بيان مى‌كند، خوانده مى‌شود. پس از پايان خطبه، مردم به يكديگر دست داده و تبريك مى‌گويند.[٣]

١٢. مرحوم نراقى (ره) متوفّاى ١٢٤٥ ه. ق مى‌نويسد:

استحباب اين نماز بين أصحاب گذشته و حاضر مشهور است و روايت عبدى و غير آن بر اين مطلب دلالت دارد.[٤]

مرحوم سيّد محمّدكاظم يزدى نيز در «عروة الوثقى» به اين مسئله اشاره مى‌كند و تمام كسانى كه بر «عروة الوثقى» حاشيه نوشته‌اند، از جمله مرحوم امام خمينى (ره) آن را پذيرفته‌اند.

روايات‌

به يك روايت در اين‌باره اشاره مى‌كنيم:

محدّث جليل القدر، شيخ حرّ عاملى (ره) متوّفاى ١١٠٤ ه- .. ق. در «وسائل الشيعه» بابى را به استحباب نماز در روز غدير اختصاص داده، از امام صادق (ع) چنين نقل مى‌كند:

روزه روز عيد غدير با روزه تمام عمر دنيا برابر است ....

«غدير عيدالله أكبر است. خداوند هيچ پيامبرى را مبعوث نكرد؛ مگر آنكه اين روز را برايش عيد قرار داد و حرمتش را به وى شناساند.

غدير در آسمان «روز عهد معهود» و در زمين «روز ميثاق گرفته شده و جمع مشهود» نام دارد. كسى‌كه در اين روز نيم ساعت قبل از زوال خورشيد دو ركعت نماز بخواند و قبل از آن غسل كند ... نزد خداوند پاداشى برابر با هزار حج و هزار عمره خواهد داشت و خواسته‌هاى دنيايى و آخرتى‌اش برآورده مى‌شود.[٥]

پى‌نوشت‌ها:

[١]. المقنعه.

[٢]. الكافى فى الفقه، ص ١٦٠.

[٣]. النهاية، ص ١٤١؛ المبسوط، ج ١، ص ١٣٢.

[٤]. المهذّب، ج ١، ص ١٤٦.

[٥]. غنية النزوع، ص ١٠٨.

[٦]. همان كتاب، ص ١٠٦.

[٧]. المراسم، ص ٨١.

[٨]. منتهى المطلب، ج ١، ص. ٣٦ رك: تحرير الاحكام، ص ٤٨؛ نهاية الاحكام، ج ١، ص ٩٦ و ارشاد الاذهان، ج ١، ص ٢٦٧ و تبصرة المتعلمين، ص ٣٤.

[٩]. ذكرى الشيعة، ص ٢٥٤.

[١٠]. البيان، ص ٢١٦.

[١١]. مجمع الفائدة و البرهان، ج ٣، ص ٣٢.

[١٢]. جامع المقاصد، ج ٢، ص ٤٨٥.

[١٣]. مستند الشيعة، ج ٦، ص ٣٨٠.

[١٤]. وسائل الشيعة، ج ٨، ص ٨٩؛ مستدرك الوسائل، ج ٦، ص ٢٧٣.