خداى شخصى وجود دارد كه مى‌توان به او معتقد بود. در بهت و تأسّف او، آن پسر چند هفته بعد گفت كه مسلمان شده‌است. اين يكى از هزاران مورد است كه اين انتخاب را مى‌كنند.

در حالى‌كه اسلام در غرب رشد مى‌كند، اين ماجرا بارها و بارها تكرار خواهد شد.

نام «محمّد» نخستين نام پرطرفدار در لندن و دومين نام پركاربرد در انگليس‌

موج اسلام‌گرايى در غرب، گويا ذائقه‌ها را تحت تأثير قرار داده است، به نحوى كه اداره ثبت آمار ملّى انگليس اعلام كرد:

درسال ٢٠١٢ م. نام «محمّد»، هفت هزار و ١٣٩ بار از سوى خانواده‌هاى انگليسى براى فرزندانشان انتخاب شده است.

نام «محمّد» سال ٢٠٠٩ م. نيز در منطقه «سن- سن- دنى» در شمال «فرانسه» و سال ٢٠١٠ م. هم در شهر «مارسى» در جنوب اين كشور، به عنوان نخستين نام پرطرفدار خانواده‌ها انتخاب شده بود. اين نام همچنين توانست خود را طىّ سال ٢٠١٢ م. در ميان صد نام پرطرفدار «پاريس» به ثبت برساند و محمّدامين نيز نخستين نام مركّب انتخابى فرانسويان در سال ٢٠١٠ م. بود.

نام محمّد همچنين سال ٢٠٠٧ م. در «بروكسل»، پايتخت «بلژيك» و سال ٢٠٠٨ م. در «ميلان» «ايتاليا» و سال ٢٠١٢ م. در «اسلو»، پايتخت «نروژ»، به عنوان نخستين نام پرطرفدار شناخته شد.[١]

هشدارى براى انگلستان‌

در كتاب «چالش اسلام با مسيحيّت» آقاى پاوسون بيان مى‌كند كه:

چه چيزى مى‌تواند به خوبى يك هشدار، براى انگلستان، بلكه براى تمام كليساى غرب باشد. پاوسون به عنوان يكى از رهبران محترم و برجسته كليسا در انگليس- تجربه‌اى را كه اخيراً در حين سخنرانى نويسنده معروف، پاتريك سوخدو، داشته است، اين‌گونه بيان مى‌كند: اگر يك رهبر با قدرت تشخيص كم اين جملات را مى‌گفت، مى‌توانستيم از آن بگذريم. امّا بايد به سخنان ديويد بسيار هوشيارانه دقّت كنيم. در حين سخنرانى او، به طور غيرمنتظره و بى‌ربط به موضوع، ناگهان در اين انديشه فرو رفتم كه اسلام سراسر انگلستان را خواهد گرفت. يادم است كه بهت زده نشسته بودم و به خود مى‌لرزيدم. ما فقط شنونده مطالبى جذّاب درباره يك دين و فرهنگ كه ديگران به آن عمل مى‌كنند، نبوديم، ما در حقيقت در مورد آينده خود مى‌شنيديم!

اظهارات برنارد شاو هم همين امر را تأييد مى‌كند: من هميشه نسبت به دين حضرت محمّد (ص) به سبب خاصيت زنده بودن شگفت‌آورش، نهايت احترام را داشته‌ام. به نظر من، اسلام تنها مذهبى است كه استعداد توافق بر حالات گوناگون و صور متغيّر زندگى و مواجهه با قرون مختلف را دارد. من چنين پيش بينى مى‌كنم و از هم اكنون هم آثار آن پديدار شده است كه ايمان (حضرت) محمّد (ص) مورد قبول اروپاى فردا خواهد بود.[٢]

يكى از نشانه‌هاى اصلى آخرالزّمان كه «انجيل» به آن اشاره مى‌كند، همين دست برداشتن مسيحيان از دين خود است كه از آن به ترك آيين گسترده ياد شده است.

بزرگ‌ترين چالش تاريخ كليسا

بزرگ‌ترين چالش تاريخ كليسا از نظر جوئل ريچارسون، همين واقعيّت است كه به فاصله ١٥ سال و از هم اكنون شروع خواهد شد؛ حتّى زودتر. او صادقانه آرزو دارد اين طور نشود و توصيه مى‌كند: در حال حاضر نشانه‌هاى كمى دالّ بر خلاف اين موضوع وجود دارد. حالا كه گرايش مردم آمريكا به اسلام در ابتداى راه است، وقت آن است كه براى بزرگ‌ترين چالش تاريخ كليسا، آماده و آگاه باشيم. همان‌طور كه گفتم، اسلام دين آينده است. همان‌طور كه برادر اندرو- كه مشهور به قاچاق انجيل در ميان پرده آهنى بود- گفته است: آنچه كمونيسم براى قرن بيستم بود، اسلام براى سده بعد خواهد بود.[٣]

آنتونى گيدز، جامعه شناس مغرب زمين مى‌نويسد:

در گذشته سه غول فكرى جامعه‌شناسى، يعنى ماركس، دوركيم و ماكس وبر با كم و بيش اختلافاتى فرآيند عمومى جهان را به سمت سكولاريزاسيون و به حاشيه رفتن دين مى‌ديدند؛ ولى از آغاز دهه هشتاد با انقلاب اسلامى ايران شاهد تحقّق عكس اين قضيه هستيم؛ يعنى فرآيند عمومى جهان روند معكوس را آغاز كرده و به سمت دينى‌شدن پيش مى‌رود.

در اين نوشتار سعى شد با بيان شواهد متعدّد از جوامع آمريكايى و اروپايى خوانندگان محترم با واقعيت «رشد موشك‌وار اسلام» در بين جوامع مسيحى آشنا شوند. حال انتخاب با ماست، مى‌توانيم به سادگى از كنار اين فرصت عبور كنيم يا با رصد دقيق شرايط پيش‌رو و برنامه‌ريزى صحيح، همراه با اقدامات لازم، به اين سير سرعت بيشترى دهيم.

موج حقيقت‌گرايى به وجود آمده، فرصت مغتنمى است براى‌