ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٩٤ - نشانه هاى اردوگاه كفر
پيش از آنكه دجّال را ببيند، به او ايمان آورده است؛ زيرا به ريسمان الهى چنگ نينداخته و ملكه تفكّر را كه خداوند وجه مميّزه او از بسيارى از مخلوقات خويش قرار داده، تعطيل كرده است.
«چون مسيح دجّال خروج كند، كسانى در قبرهاشان به او ايمان آورند.»[١]
براى همين، پيامبر (ص) امّت خود را از هر فتنهاى كه به اختلاف بيانجامد، بر حذر داشته؛ چرا كه نتيجه اختلاف، فقه اختلاف است و در فقه اختلاف، هواهاى نفسانى راه مىيابد و خواستههاى متعدّد با مصادر متعدّد پا مىگيرد؛ امّا در اسلام هرگز، چون كه جهت واحد است و مكتب، مكتبى واحد. به همين دليل پيامبر (ص) هشدار داد و فرمود:
«من از فتنه برخى از شما بيش از فتنه مسيح دجّال مىترسم. هيچ كس از فتنههاى قبل از آن رهايى نيافت؛ مگر آنكه از فتنه او نيز نجات مىيابد.»[٢]
و نيز در جاى ديگر پيامبر خدا (ص) مىفرمايد:
«وقتى كه [دجّال] خروج كند، مىپندارد كه خداست. پس هر كس كه به او ايمان آورد و او را تصديق كند، اعمال شايستهاى را كه پيش از آن انجام داده، او را سودى نخواهد بخشيد»[٣].
هركس ايمان بياورد كه مسيح دجّال خداست به ناگزير از قبل آمادگى لازم را يافته است.[٤]
پيامبر اكرم (ص) نسبت به فتنه اختلاف هشدار مىدهد كه موجب پيدايش انحراف در اعتقادات مىشود: «هيچ كس از فتنههاى ماقبل او نجات نيافت؛ مگر آنكه از فتنه دجّال نيز رهايى مىيابد». «از ابتداى دنيا هيچ فتنه بزرگ و كوچكى شكل نگرفت؛ مگر براى فتنه مسيح دجّال.»
پس اردوگاه كفر جايگاه كسى است كه زمانى مغلوب فتنهاى شده و عقل او از كار افتاده است؛ زيرا او فتنه را وسيله ارضاى خواستههاى خود مىداند. همچنين اين اردوگاه جايگاه كسى است كه از پدران خود عقايدى را به ارث برده كه نمىداند از كجا پيدا شدهاند و اين همه، نتيجه تعطيلى ملكه تفكّر است كه خداوند به او ارزانى داشته است.
كسى كه بنده خواستههاى خود شد و قانون جانشينى و بندگى خداوند را با خواستههاى خود جايگزين نمود، خود را در آخرالزّمان در برابر عقلانيّتى منحصر به فرد مىبيند؛ در حالىكه پيش روى او انبارى از تمام هواهاى نفسانى متناسب با تمامى گروههاى بشرى است.
و كسى كه بندگى چنين ميراثى را بكند، خواهد ديد كه نيروهاى تحت فرمان يك چكمهپوش نظامى بر سرزمين «نيل» و «فرات»، بلكه بر گسترهاى پهناورتر از آن خواهد تاخت.
و آنكه مسيح دجّال را بندگى كند، خود را پيش روى مسيح خواهد يافت؛ امّا او هرگز مسيح نيست. پس منظور مسيح دجّال اردوگاههاى كفر است. اردوگاهى كه قدرت انديشيدن را كنارى نهاده و به مكتبى كه خداوند آن را قلعه ايمانآورندگان قرار داده، نه توجّهى دارد و نه گوش فرا مىدهد.
راهى كه به مسيح دجّال ختم مىشود، به تصرّف يهود درآمد. آن هم زمانى كه يهود همه انگلها و آلودگىها و پس ماندههاى بشرى را در آبكشى گرد آورد و با آن راه افتاد و رسالت پيامبر خاتم (ص) را تصديق ننمود و به او ايمان نياورد.