ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ١٤ - سرآغاز امامت صالحان
الْمُشْرِكِينَ؛[١]
سپس به تو وحى كرديم كه از آيين ابراهيم حقگراى پيروى كن؛ چرا كه او از مشركان نبود.»
خداوند، اين پيامبر عظيمالشّأن را اسوه حسنه و سرمشق براى ديگران معرفى مىكند:
«وَمَنْ أَحْسَنُ دِيناً مِمَّنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلَّهِ وَ هُوَ مُحْسِنٌ وَ اتَّبَعَ مِلَّةَ إِبْراهِيمَ حَنِيفاً وَ اتَّخَذَ اللَّهُ إِبْراهِيمَ خَلِيلًا؛[٢]
[دين و آيين] چه كسى بهتر است از آن كس كه خود را تسليم خدا كند و نيكوكار باشد و پيرو آيين خالص و پاك ابراهيم گردد؟»
يهوديان، به رغم نسبت بنىاسرائيل، به سبب نسبت با موسى (ع) به ابراهيم، خليل الرّحمان (ع)، پيرو صادق و راستينى براى ايشان نبودند و با نافرمانى از پيام و مرام حضرت ابراهيم (ع)، روى ستمكارى، تجاوز به حدود الله و سركشى گذاردند و از آيين و مرام نياكان خود خارج شدند.
خداوند در «آيه ٦٨ از سوره آل عمران» مىفرمايد:
«إِنَّأَوْلَى النَّاسِ بِإِبْراهِيمَ لَلَّذِينَ اتَّبَعُوهُ وَ هذَا النَّبِيُّ وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ اللَّهُ وَلِيُّ الْمُؤْمِنِينَ؛
سزاوارترين مردم به ابراهيم آنها هستند كه از او پيروى كردند. اين پيامبر و كسانى كه ايمان آوردهاند و خدا سرور مؤمنان است. كسانى كه اهداف ايشان را دنبال نكنند، از نزديكان او نخواهند بود اگرچه از قبيله و نژاد او باشند.»
بنابراين پيامبر اسلام و مسلمانان و پيروان آل محمّد (ص) با تكيه بر اهداف حضرت ابراهيم، خليل الرّحمان (ع) صميمىترين افراد و ياران او هستند.[٣]
امام على (ع) فرمودند:
«سزاوارترين مردم به پيامبران آنها هستند كه به دستورات آنها داناتر باشند» و بعد «آيه ٦٨ سوره آل عمران» را قرائت فرمودند.[٤]
حضرت ابراهيم (ع) و دين حنيف ايشان، افتتاح اسلام و دين جهانى و كامل پيامبر آخرالزّمان است كه به دست آخرين وصى ايشان، منجر به تأسيس حكومت جهانى توحيدى مىشود و براى هميشه بساط ظلم و جور يهوديان تماميّتخواه برچيده مىشود.
يكى از بزرگان يهود در عصر حاضر كه خود از خاخامهاى صهيونيستى نيز هست، با اين مضمون سخنى دارد و مىگويد:
گفتوگو از گذشته و تاريخ «فلسطين»، تنها راه براى توجيه زمان حال و عمل كنونى در اين منطقه نيست؛ بلكه گفتوگو درباره پايان تاريخ و سرانجام جهان است.»
گفتوگو از بنىاسرائيل و تحريف منابع و رويدادهاى تاريخى، معطوف به تاريخ فردا و تأسيس حكومت جهانى و دين جهانى است. از اينرو آنان همه همّت خود را مصروف سركوب مستضعفان، سلطه بر جهانيان و قتل عامّ مسلمانان محقّ از نوادگان ابراهيم (ع) مىكنند.
با اين مقدّمه طولانى تا حدودى، اهمّيت تذكّر دعا درباره اين نقطه عطف مهم، يعنى بعثت ابراهيم، خليل الرّحمان (ع) مكشوف شد.
پىنوشتها
[١]. سوره نساء (٤)، آيه ١٢٥.
[٢]. وسايل الشيعه، ج ٩، ص ٤٤٢.
[٣]. سيدحيدر آملى، المقدمات من الكتاب نص النصوص، صص ٧٢- ٧٤.
[٤]. اسرار الشيعه، تصحيح محمد خواجوى، ص ٣٢.
[٥]. سوره مائده (٥)، آيه ٤٨.
[٦]. سوره نساء (٤)، آيه ٥٤.
[٧]. تفسير البرهان، ذيل آيه ٣٥ از سوره نور.
[٨]. درّالمنثور، ج ٥، ص ٤٩ (نقل از تاريخ فراموش شده اسلام، سيدحسين موسوى زنجانى، ١٣٨٥).
[٩]. تاريخ فراموش شده، ص ١٣.
[١٠]. همان، ص ١١.
[١١]. همان، ص ٥٢، به نقل از البرهان، ج ١، ص ٣٧٦.
[١٢]. همان، ص ٥٩.
[١٣]. تاريخ فراموش شده اسلام، به نقل از درّ المنثور، ج ١، ص ١٣٩.
[١٤]. همان، به نقل از نور الثقلين، ج ١، ص ١٣٠.
[١٥]. همان.
[١٦]. همان، به نقل از مسند احمد، ج ١، ص ٤٢٩.
[١٧]. سوره بقره (٢)، آيه ١٢٩.
[١٨]. سوره نحل (١٦)، آيه ١٢٤.
[١٩]. سوره نساء (٤)، آيه ١٢٥.
[٢٠]. مكارم شيرازى، ناصر، تفسير نمونه، قم، دارالكتب الاسلاميه، چاپ دهم، ١٣٧٠، ج ٢، ص ٤٦٢.
[٢١]. طبرسى، مجمع البيان، تهران، انتشارات ناصرخسرو، چاپ اول، ١٣٦٥، ج ٢، ص ٧٧٠؛ نهج البلاغه، حكم ٩٢، ص ٤٨٤.