ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٧ - چه زمانى فرج مى رسد؟
شبى طولانى و سياه فرود مىآيد؛ در حالىكه هيچكس آمدنش را باور نمىآورد.
امام باقر (ع) فرمودند:
«يَظْهَرُ كَالشِّهَابِ الثَّاقِبِ فِى اللَّيْلَةِ الظَّلْمَاء؛[١]
امام عصر (عج) همچون شهاب ثاقب (سنگ آسمان شكافنده) در شب تاريك ظاهر مىشود.»
براى نزديك بودن واقعه شريف ظهور، صدها نشانه در آسمان و زمين مىتوان سراغ گرفت. مگر در دعاى شريف عهد نفرمودند:
«إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُ بَعِيداً وَ نَراهُ قَرِيباً؛
آنان [منكران] آن را دور مىبينند و ما نزديك مىشناسيم.»
با صميميّت تمام با خود مىگويم:
براى نزديك بودن خودم به «خالصان از غربال گذشته چشم به راه» چه نشانههايى مىتوان سراغ گرفت؟
به خود نهيب مىزنم:
فردا بسيار دير است. همين امروز و همين ساعت بايد اذان سر داد، اقامه خواند به نماز ايستاد.
«حَى عَلَى الصَّلَاةِ! حَى عَلَى الْفَلَاحِ! حَى عَلَى الْفَلَاحِ حَى عَلَى خَيْرِ الْعَمَل!»
نماز و فلاح و ورود به خيرترين عمل، جز با قامت بستن بر آستان حضرت ولى الله الاعظم، مهدى صاحب الزّمان، ارواحنا له الفداء راست نمىآيد.
قامتبستن، جز با وضو و تطهير جسم و جان از همه آنچه كه از نجاسات ظاهرى و باطن بر خود بستهايم، راست نمىآيد.
كدامين مؤمن را مىتوان سراغ گرفت كه پيش از تطهير و وضو، به نماز ايستاده باشد؟
به خود نهيب مىزنم:
فردا دير است، همين امروز وضو بساز!
سردبير
پىنوشتها:
[١]. مجلسى، بحارالانوار، ج ٥٢، ص ١١١، ح ٢٠.
[٢]. سوره نمل، آيه ٦٢.
[٣]. مجلسى، بحارالانوار، همان، ص ١١٢، ح ٢٣.
[٤]. طبرسى، احتجاج، ج ٢، ص ٣٢٤.
[٥]. مجلسى، بحارالانوار، همان، ج ٢٤، ص ٧٨.
چه زمانى فرج مى رسد؟
جمعى از شيعيان خدمت حضرت امام صادق عليه السلّام شرفياب شده و سخن از مشكلات زمان خود گفتند، حرفشان به امر فرج رسيد و گفتند: اى پسر رسول خدا چه زمان فرج و گشايش حاصل مى شود؟
حضرت فرمود: خوشحال مى شويد اگر به اين آرزويتان برسيد و فرج فرا رسد؟
عرض كردند: آرى. به خدا سوگند!
فرمود: حاضر هستيد از اهل و عيال و دوستان و عزيزان خود بگذريد و بر مركب سوار شويد و لباس رزم بپوشيد؟!
عرض كردند: آرى.
فرمود: حاضر هستيد در مقام جنگ و جهاد با دشمنان برآييد؟
گفتند: آرى.
پس از اينكه حضرت اين امور را از آنان اقرار گرفت و با سوگند و قسم، آمادگى خود را نسبت به همه اين امور اعلام داشتند،
آنگاه فرمود:
همانا ما از شما چيزى آسانتر از همه اين امور خواستيم؛ ولى شما انجام نداديد!
همگان ساكت شدند.
يكى از ميان جمع پرسيد:
فداى شما شوم آن امر سهلتر كه شما از ما خواستيد و ما امتثال ننموديم، چه بود؟
حضرت فرمودند:
قُلنا لَكُم: اسكُتُوا؛ فَإنَّكُم إذا كَفَفتُم رَضينا و إِن خالَفتُم اوذينا. فَلَم تَفعَلوُا
به شما گفتيم، ساكت باشيد! اگر دست (از گفتارهاى نابهجايتان) باز مىداشتيد باعث رضايت ما مى شديد و اگر مخالفت (با اين دستور) مىنموديد موجب اذيّت (و رنجش) ما مىشديد (با اين حال) شما مخالفت كرديد و امر ما را انجام نداديد (و ساكت نشديد!)
دعائم السلام ١/ ٦