ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٦ - فردا دير است!
معطوف به امام مبين، صاحب عصر و زمان مىشود؛ مگر نخواندهايم كه دعا، در وقت احساس اضطرار تمام، به هدف اجابت مىرسد؟
«أَمَّنْيُجِيبُ الْمُضْطَرَّ إِذا دَعاهُ وَ يَكْشِفُ السُّوءَ وَ يَجْعَلُكُمْ خُلَفاءَ الْأَرْضِ أَ إِلهٌ مَعَ اللَّهِ قَلِيلًا ما تَذَكَّرُونَ؛[١]
[كيست] آن كس كه دعاى مضطرّ را اجابت مىكند و گرفتارى را برطرف مىسازد و شما را خلفاى زمين قرار مىدهد؛ آيا معبودى با خداست؟! كمتر متذكّر مىشويد!»
در حديث ديگرى امام صادق (ع) مىفرمايند:
«لَاوَ اللَّهِ، لَايَكُونُ مَا تَمُدُّونَ إِلَيْهِ أَعْيُنَكُمْ حَتّى تُغَرْبَلُوا؛ لَاوَ اللَّهِ، لَايَكُونُ مَا تَمُدُّونَ إِلَيْهِ أَعْيُنَكُمْ حَتّى تُمَيَّزُوا؛ لَاوَ اللَّهِ، لَايَكُونُ مَا تَمُدُّونَ إِلَيْهِ أَعْيُنَكُمْ إِلَّا بَعْدَ إِيَاس؛[٢]
نه قسم به خدا! آنچه چشمانتظارش هستيد، واقع نمىشود تا اينكه غربال شويد. نه به خدا قسم! آنچه چشم انتظارش هستيد، واقع نمىشود تا اينكه (خوب و بدتان) از يكديگر تمييز داده شوند. نه به خدا قسم! آنچه چشم انتظارش هستيد، واقع نمىشود؛ مگر پس از يأس و نااميدى.»
از اينروست كه از خود مىپرسم:
راستى؛ پيش از چشم داشتن به زمينههاى خروج سفيانى و آنچه در سوريه مىگذرد، تا چه حد، نگاهمان معطوف به وضع خودمان است؟
جمله پيشامدها، سختىها و آنچه كه از تلخ و شيرين روزگار و ابناى روزگار به ما مىرسد، دامهايى گستردهاند تا مردم غربال شوند و در آزمودگى تمام از هم جدا شوند و اين خود، ناظر بر حكمت خداوند كريم است.
تا معلوم شود صالح كيست و طالح ره به كدامين ديار مىپويد.
در عصر و روزگار ما، دامهاى گسترده ابليس و جنودش بسيارى از ناپرهيزگاران را به فسق و جماعتى ديگر را مبتلاى فساد كرده است.
ميانحالان، آرام و در سكوت به جمع فاسدان و مفسدان مىپيوندند و فاسدان، آرام و در سكوت به صف فاسقان تا زنجيره فرمانبرداران ابليس تكميل و زمينههاى حكومت پليدش، قبل از ظهور كبراى امام حق كامل شود.
در اين وقت است كه بايد به خدا پناه برد.
بدا به حال ما آنكه، در عين ابتلاء به فسق و فساد، خود را برگزيده، گل سرسبد و در زمره شيعيان نشان شده آل محمّد (ص) مىشناسد.
\* بدا به حال آنكه ناپرهيزگارى، رزق حلال و طيّب و طاهر را به حرام و شبهه آلوده كرده است. در حالى كه از خود نمىپرسد؛ آنچه را كه مىخورد و در انبان مىانبارد از كجا آمده و سهم كدامين فقير و مسكين و درمانده را در خود پنهان دارد؟
\* بدا به حال آنكه تظاهر به ديندارى را دامى براى شكار ضعيفان و چپاول مايملك بىپناهان كرده است؛
\* بدا به حال آنكه مشى در جاده مفسدان و فاسقان را نشانه شخصيّت و آراستگى دانسته و بدان فخر مىفروشد؛
\* بدا به حال آنكه ديگر بار، عهد جاهلى را پاس داشته و دين را به دنيا مىفروشد؛
\* بدا به حال آنكه در عين ابتلا به نجاسات ظاهرى و باطنى، خود را در زمره منتظران ظهور مىشناسد.
حضرت امام زمان (عج)، در توقيع مبارك خويش متذكّر مىشوند:
«فَإِنَّ أَمَرنَا يَبْعَثُه فَجْأَة؛[٣]
همانا به حقيقت كار ما [فرج و ظهور] را به طور ناگهانى برمىانگيزد.»
و اين برانگيختگى ناگهانى، همان شهاب ثاقبى است كه در ميان