ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤٢ - امام و انبياء
چنين فرمود:
او، قائم و اصحابش مىباشند و هنگام ظهورش در مكّه، در حالى كه دست به صورت مىكشد، مىگويد: «الْحَمْد لله الَّذى صَدَقَنا وَعْدَه وَ اوْرَثَنا اْلَارْضَ ...[١]؛
سپاس خداى را كه به وعده خود وفا كرد و زمين را به ارث ما درآورد.»[٢]
و در حديث مفضّل آمده كه: خروج مىكند؛ در حالى كه ابرى بالاى سرش سايه افكنده و در آن منادى ندا مىكند: اين، مهدى، خليفه خدا است، از او پيروى كنيد.
٢- ١. از پيامبر (ص) نقل شده كه فرمود:
«آدم (ع) آنقدر بر فراق بهشت گريست تا اينكه (اشك) از دو گونه اش مانند آبراههايى جارى شد.»[٣]
از امام صادق (ع) نيز همين معنى روايت شده است.[٤]
حضرت قائم (ع) نيز مانند آدم (ع)، گريه بسيار دارد؛ چنانكه در «زيارت ناحيه» از آن حضرت است كه خطاب به جدّش، حسين (ع) مىگويد:
«شب و روز برايت ندبه مىكنم و به جاى اشك بر تو خون مىگريم».
٣- ١. درباره آدم (ع)، آيه نازل شده كه:
«وَعَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ كُلَّها؛[٥]
خداوند تمام اسمها را به آدم تعليم فرمود.»
و امّا قائم، خداوند آنچه به آدم آموخت، به او نيز آموخته و اضافه بر آن هم مطالب ديگرى آموخته است، چه اينكه آدم بيست و پنج حرف از اسم اعظم را آموخته بود- چنان كه در حديث آمده است- و پيغمبر اكرم (ص) هفتاد و دو حرف از آن را آموخت، و تمام امورى كه خداوند متعال به پيامبرش داده، به اوصياى آن حضرت نيز داده شده تا به مولاى ما حضرت قائم (ع) رسيد.
و در خبر صحيح ثقة الاسلام كلينى از حضرت ابى عبدالله، صادق (ع) آمده است كه فرمود:
«آن علمى كه به آدم (ع) نازل شد، ديگر برداشته نشد و هيچ عالمى نمرده است؛ مگر اينكه علمش را به ارث گذاشته و زمين، بدون عالم باقى نمىماند.»[٦]
٤- ١. آدم، زمين را با عبادت خدا زنده كرد، پس از آنكه جنّيان با كفر و طغيانشان آن را ميرانده بودند.
قائم (ع) نيز زمين را با دين خدا و عبادت و عدالت و برپايى حدودش زنده خواهد كرد، بعداز مردن آن به كفر و معصيت اهل زمين.
در «بحارالأنوار» از حضرت ابوجعفر (ع) درباره آيه:
«يُحْيِالْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها؛[٧]
[خدا] زمين را پس از مردنش زنده مىكند.»
فرمودند:
«خداوند عزّوجلّ به وسيله قائم (ع) زمين را بعداز مرگش زنده مىگرداند. منظور از مرگ آن، كفر اهل آن مىباشد كه كافر در حقيقت مرده است».[٨]
و در «وسائل الشّيعه» درباره همين آيه آمده است كه حضرت موسى بن جعفر (ع) فرمود:
«به وسيله باران احيا نمى كند؛ بلكه خداوند مردانى برمى انگيزد كه عدالت را زنده مىكنند و زمين به خاطر احياى عدالت زنده مىشود و به درستى كه اگر يك حد در زمين برپا شود، سودمندتر است از چهل روز باران.»[٩]
و در همان كتاب از پيغمبراكرم (ص) منقول است كه فرمودند:
«يك ساعت امام عادل بهتر است از عبادت هفتاد سال و يك حد كه براى خدا در زمين برپا شود، سودمندتر است از چهل روز باران.»[١٠]